![Екфразис [Разговори - Стевчо Наумоски]](http://joldeski.com/wp-content/uploads/2011/01/%D0%B4%D0%B4%D0%B4.jpg)
„Сите повести имаат своја музика. Оваа има бела музика.
Важно е да се каже тоа, зашто белата музика е чудна музика,
напати те збунува: се свири бавно и се танцува бавно.
Кога добро ја свират, небаре ја слушаш тишината како свири,
а кога ги гледаш оние што ја танцуваат божествено, чиниш неподвижни се.
Тоа е проклето тешка работа, таа бела музика.“
Александро Барико
Ќе го започнам овој текст, кој во целост ќе биде посветен на повеста на Александро Барико Свила со еден цитат од Итало Калвино од неговите Американски предавања, поточно со извадок од неговото второ предавање посветено на брзината. Калвино таму вели:
„ Во практичниот живот времето е богатство во однос на кое сме скржави; во литературата, времето е богатство со кое треба да располагаме спокојно и од дистанца: не станува збор за тоа да се стаса порано на некоја цел; напротив, економичноста на времето е добра работа зашто колку повеќе време ќе заштедиме, повеќе време ќе имаме за губење. Брзината на стилот и на мислата првенствено значи итрост, подвижност, лежерност;…“ (Калвино, 2006,31)
Причината поради која овој цитат беше потребен уште на почетокот на овој текст е токму поради она чувството на брзина и лежерност во стилот кое се раѓа веднаш штом читателот на Бариковата Свила ќе се соочи со нејзинити почетни страници. Брзина и леснотија, концизното поставување на временската и просторната рамка на наративниот текст, како и навидум недовлното портретирање на ликот на протогонистот Ерве Жонкур и неговата жена Елена во делото создава илузија како уште на почетокот на читателот да му е дадена свилена нишка-водилка која треба да ја следи за да не се изгуби. Continue Reading
