Летото што дојде откако почина дедо ми во татко ми роди огнен бунар. Црвениот амбис за кој тврдеше дека му ја усвитува и топи душата се порбиваше низ неговите очи и исфрлаше пламен кон секој што ќе го погледнеше. Оганот не можеше да го угаси со ништо. Во татко ми се раѓаше нешто, заоѓаше едно сонце, а се креваше друго, уште потопло и поопасно, и без разлика што медицината го тврдеше спротивното и скептично истураше вода и пепел врз жарот на неговата душа, огнот продолжуваше да телее во него. Се сеќаваше на младоста, ја облекуваше мајка ми во облеката која одамна не ја собираше, а таа не сакајќи да му противречи на лудоста, го слушаше како дете. Сите знаевме дека огнот кој се роди во него, силен и апокалиптичен, ќе трае кратко, но никој од нас не се осмелуваше да ги предвиди лузните кои ќе ги остави. Continue Reading
Скопје. Корегиран дискурс.
Надвор паѓа ситен дожд. Едната половина на градот е под вода, а другата ранета плута по градското езеро. Некаква црна птица удира во полуотворената ролетна. Трета за денеска. До мене стои книгата за Бројгел која ја позајмив. Се присетувам на „Падот на Икар“. Чудно е, но не можам да си го споменам Бројгел, а на неговото име како асоцијација да не ми се закачи и Вилијамс.
„ According to Brueghel
when Icarus fell
it was spring. “ Continue Reading
Category : поезија, поезија на македонски јазик
Не спие со денови
градот магичен
толку тивок
подлегнат на снегот
голема ладна комора
сѐ се умртвило
во пауза
Не спие со денови
ветерот
толку тивок, суров…
го гледам удира во прозорецот
го виори парчето од нејзиниот црвен фустан
што останало зафатено за гранките на дрвото
(од деновите кога се јазевме по него)
не слушам но треперам по ритамот Continue Reading
Category : поезија, поезија на македонски јазик
градот паѓа на коленици
џелатно утро го растопува асфалтот
се крши мојот сон единец,
се топи во небиднина
црновари битуменот!
будни:
јас во тебе
времето во нас
далечни роднини сме со светот Continue Reading
Category : поезија, поезија на македонски јазик
…Се вратив повторно. Некоја локална размена.
Градот е пуст и како за никому да не му е грижа,
се затворил во својата корупка и молчи. Continue Reading
