Оливија излегуваше во утрата и без да знае со себе земаше сѐ: книгите, мебелот, гитарата, перниците, вратите, прозорците, сите минати сеќавања, мирисот на портокал и вкусот на круша што наседнуваше на усните, сето време и една фотографија на која ние во двојна експозитура пливавме во темно море. Во бледите на зората часови останував сам, а потем го минував времето лулајќи се во колевката на постоењето. Continue Reading















