Со почит
На Свот.
1.
Тропам еден ден кај Свтон на врата ја и туку ми се појавјат тој – али едно пет сантиметри поголем од вчера. Го гледа ја ко некој прост, уште не до расонет и му вика:
- Абе шо си ко повисок нешто?
- Ништо бе, вчера пораснав во спиење едно пет сантиметри. – ми викат и си се качвит по скалите нагоре, ко да ми кажал дека му паднало пенкалото.
Ода ја по него и се труда да спореда дал стварно е така. Испадвит дека е. Наеднуш ми теквит нешто и одма му вика:
- Абре сега си повисок од она кукајцана твоја шо ја сакаш.
Се вртит. Го гледам му светкет очите и му се мрдат брадана триаголник шо ја имат под долната уста и туку викат:
- Еј стварно бе, ич не ми текна на то! Немат кафе пиење, ојме да ја најме.
Тргвиме ние ни пет ,ни шес накај гиманзијана и чекаме да ѕвонит. Седнавме на една клупа таму и само шо се расприкажавме нешто, притропа онај чеканон шо го имет ѕвончињана. Т. Излезе прва. Пред некој ден му кажа на Свот дека бил низок за нејзе. Пустата беше многу лична. Црна коса до над газ. Лицето нејзино на машкиве им делуваше така шо не знајш шо да допајш со раката. Средно паметна беше, али имаше цицки шо му одговараа на Свотон – и то беше то… гласот и беше малце чуден – ко зарипната чучулига беше. Ко че го слушнев по прв пат и дека не навикнат на амплитудата, се ежев.
- Еј, шо прајте бе! – ни викат а мене ми се кревет влакнава на рацеве. Ко моторна пила низ мозок од сабајле да ми поминала, ебате!
- Ево – и викат Свотон и наеднуш станвит.
Се доближвит до неа и таа гледат дек овај е некако повисок. Го гледат во нозете – шангајки носит, не е до патиките. Овај пак насмеан со сите заби, играт паметно, не ѝ викат ево сега сум доволно висок, тук само си чутит.
- Шо бе, – му викат – пораснат си некако.
- Епа растам јас – таков су. – и викат тој – Кажи и Свот? – и намигвит накај мене
- Растит – и викам ја – или пак ти се смалвиш. Нешто че да е.
Се замисли едно време, али на крајот свати дека јас сум истиот и напрај некоја чудна фаца накај мене. Се тргнав малце настрана и ги остадов сами. Ко заврши одморот, си заминавме. Го поканала да излезет.
Вечерта Свтон се спеми и излезе. Сабајлето беше апатичен. Носела штикли. Црвени. Ништо не биднало.
2.
Ко поминаа некаде 3 месеци од случката, ми се јавјат Г. цела во паника и ми викат:
- Овај будалава ми порасна на клупа! Дур седевме бре! – и панично се смејт.
Ја пак ја слуша и ко навикнат на то да сум и викам
- Колку?
- Шо бе колку!?
- Сантиметри.
- Ти бе ко ова секој ден да ти се дешават! – ми викат.
- Кажи колку?
- Шо знам… многу…. некаде 10 мислам.
- Прашај го колка штикла носит М? – и викам и слушам кај шо го прашвит.
- 6ка викат тој, и кажи му да ме чекат дома му.
Дојде брзо. Одма се нацртавме во школскиот двор на гимназијата. По пат го гледам вејче ме надминал две глај. Ѕвонит ѕвончето и М пак прва. Пак идат накај нас. Свотов пак станвит. Пак истиот дијалог како првиот пати. Пак на крај се договрија да излезет. Бројчана типка – немат шо.
Вечерта Свтон си пушти AC-DC и си го нашили… Облече некоја кошула, рече „Turkish was, this wasn`t“ и замина.
Сабајлето ко го видов гледаше формула. Носела мини сукња. Бела. Ко си заминале цела сукњичка ибила со зелени флеки од трева, осатоци од трски и негој отпечатоци.
3.
Е сега. Свот и М поодеа некоја година, па раскинаа ради висината. Тој се напрај штафла и уште растит. Таа остана пикавец. Тој ја заборај пошто не ја ни сакаше. Таа пак нем, зш викет дека голем чоек потешко се заборавал. Тој ни сега не ја памтит М. Таа сигурно мислит на него. Него ако го прашате че речит дека приказнава су ја измислил. Можда че бидит далеку од вистината, можда че бидит блиску – и ја не зна најточно.
Свотон и ден денес си бијет битки со величината како тогаш со М. Продолжи и во животов таа стратегија да ја користит. Некогаш зголемвит по потреба, некогаш намалвит. Така функциноират. Еден ден замислете ми се јави и ми кажа:
„ Свот, пунтото – чиквеченто го напрајв. Вевчани во една трафостаница. Да знајш, дан не речиш не су ти кажал„
Кафе. Сол по потреба.
