На вратот истетовирав артерија
за да ме присетува дека сум жив
а на стомакот
уште еден папок,
во случај некој да не знае
за мојата втора мајка.
Сонував. Седиме со своите другари во една широка просторија, а пред нас шише со вино. Никој од нас не може да ја отвори тапата! Не може со отворач, не може да ја турнеш надолу во виното! Ништо! Одам кај комшиите за да видам дали тие ќе можат да го отворат шишето. Ѕвонам на вратата и пред мене се појавува господинот Т. нервозен како никогаш и ми вели: „Што е ти! Пак со тие проклети шишиња! Пак си се заклучил во виното! Дај ми го ваму!„ и го зема внатре. Јас само ја држам главата наведната, а после неколку секунди тој доаѓа ми го враќа шишето отворено и ја треснува вратата. Заминувам, а кога ќе погледнам внатре се гледам себе, мал како се давам во преполното шише и со последни сили си велам себе: „Поезија! Само таму сум јас жив, морону. Град! Поезија! Запамети!„ и бавно пропаѓам на дното.
Се будам и почнувам да пишувам поема и еве веќе завршува неуспешно.
Воздухот да ги замениш за стихови. Каква дарба,какво проклетство. Тенка црвена линија…
