блог – компас кој покажува кон југ
Оган Летото што дојде откако почина дедо ми во татко ми роди огнен бунар. Црвениот амбис за кој тврдеше дека му ја усвитува и топи душата се порбиваше низ неговите очи и исфрлаше пламен...
Патувања Оливија излегуваше рано наутро и без да знае земаше сѐ: мебелот, гитарата, перниците, сите минати сеќавања, мирисот на портокал и вкусот на круша што наседнал на усните, сето време...
Магла Скопје. Корегиран дискурс.
Надвор паѓа ситен дожд. Едната половина на градот е под вода, а другата ранета плута по градското езеро. Некаква црна птица удира во полуотворената ролетна....
Мостот, магичната труба и големиот... На 5 март 2011 година, на веб сајтот на Ненад Јолдески осамна краток расказ напишан на струшки дијалект и сленг со наслов Мост Холограм. Расказот, кој тука нема да се обидам да го анализирам,...
Обид за дијалог години во овој проклет плакар
ко изветвен капут
мирисам на нафталин
на закопан стих
на недоречени зборови
ко залутано писмо што никому не раскажува
архиви на пошти
луѓе трагачи
несвесни
затаени
уморни
стојам
сега...
Дрвја со крошни под земја Дрвјата се оголени. Луѓето се повлекуваат во себе како полжави. Градот ја следи идејата. Метафорите ми се чинат испразнети.
Дрвјата се оголени. Мислам дека се разболувам. Ги бришам...
Мајка ми, поплавата и краткиот... Eдно сиво септемвриско утро, мајка ми влезе во собата и ме разбуди. Сакаше да знае какви тоа раскази сме си подавале со татко ми. И одговорив како секој син: никакви, остави ме...
Куќа на О.
Ладни ветришта во обиколка ja кружат куќата. Застудува. На прозореците удира ситен песок. Безбеден сум. Некој ѕвони на вратата.
Поштарот. Ми предава минијатурно писмо. Се присетувам...
Спирала Скопје. Чиј е овој расказ?
На запрашените полици на изнајмениот стан ме пресретнаа неколку книги: Станецот на Ками, Болен Дојчин на Сталев, Избор на драми на Стринберг, Одбрани...
Црно на бело Сакам да го запишувам она што го сонувам, но понекогаш кога ќе се разбудам низ мислите ми се врти само тропотот на тешката чизма на темнината што ми дефилирала во сонот. Еве денеска....
Category : поезија, поезија на македонски јазик
4 часот на утро.
Коен – стариот стаорец испосник
кој синоќа провали во мојата соба -
гризе зад шкафот…
Синоќа бев таму…
„ Добра вечер, господине W. Повелете
седнете.
Еве лексикон и за вас.
Да ја сервираме поезијата
или попрво ќе посакате да ви го испушат? “ Continue Reading
Михаил го проверуваше своето електронско сандаче. Имаше меил од неговиот пријател од другата страна на океанот. Кликна и почна да чита
„ Вчера Г. го притисна копчето над кое со лош ракопис испишав „Гравитација“ и светлото се згасна. Несмасниот сонувач-кривец кој очигледно поверува во мојата шега се засрами од својот лековерност и бесшумно излезе низ вратата. Откако повторно го притиснав копчето, светилката засвети, а само после неколку стотинки прсна и сета своја дотрајаност одново ја преточи во истата онаа мрачна темнина од пред малку. Замина мојата последна светилка, пријателче. Тажна е оваа наша земја.
Ти кажував дека во нашиот мал град продавниците веќе една година не продаваат светилки, па луѓето мора да патуваат со километри за да ги набават од соседниот град. Сепак никој не го прави тоа откако се случуваше некои да тргнат да си купат светилка за својот дом и никогаш да не се вратат назад. Денес секој еден знае дека ако ја премине границата на двата града – подоцна нема да знае да го најде излезот и дека ќе остане засекогаш таму.
Сепак, во центарот на нашиот град има една стара фабрика за свеќи. Носи име „Пандора“ и е под стечај. Се надевам дека утре ќе успеам да влезам внатре. Посакај ми среќа.
Се најдобро
Не.над. “
Михаил погледна во светилката над неговата глава, ги подигна рамениците, се почеша по главата и без да размислува ја избриша пораката.
На Стефан Голабоски.
Почивај во мир.
