Сина кола тромаво и со прекин во нејзината константна брзина се извива по празните и тесни кривулести патишта оставајќи зад себе испрекината црна трага од маслото кое се повеќе и повеќе истекува. Возачот кого го вика В. се поти и постојано менувајќи ги рацете врз жешкиот волан, без концентрација, некаква математичка пресметка или пак претходно искуство, врти безволно минувајќи ги острите кривини под уште поостри агли. До него Н. во постојан молк трга залудно на цигарата која веќе со минути стои изгасена во неговата уста, размислува и зјапа во планините. На задното седиште стои Д. сиот згрбавен. Малите тркалезни очила на неговата глава го прават крајно сомнителен дури и за неговите другари. К. спие веднаш до него. Пред да тргнат донесоа одлука дека кој прв ќе пушти било крик од устата ќе биде заврзан цела ноќ за еден од гробовите во малото село кон кое беа упатени и ќе биде пуштен дури следното утро. Затоа сите тивко набљудуваа и знаејќи ја сериозноста на секој од нив тивко си размислуваа. Повремено се случуваше некој од нив да заборави на сето тоа, да биде понесен од прекрасниот пејзаж кој бавно се препречуваше пред нив, но штом ќе ја отвореше устата, веднаш се присетуваше на играта која ја игра, па така тивко се повлекуваше во својата кожурка од молк.

Во селото стигнаа токму пред да се стемни. Кога колата застана на една мала асфалтна коцка која наликуваше на паркинг на самиот влез на селото – таа застана без преумила повторно да стартува или да бидеме по прецизни- таа се расипа. Треба да се наспомене дека селото беше од оние села кои што ја имале трагичната судбина да бидат оставени на милост и немилост на природата и нејзините диви жители. Со текот на времето и со модернизацијата на светот селото П. стануваше се по празно и по празно за на крај да избори точно двајца жители. Од време на време ќе се најдеше по некој залутан патник или намерник како овие наши четворица несреќници кои барајќи ги корењата на постоење трагаа по нив како тие навистина да постојат во физичкиот свет и како тие истите да треба да се наводнат. Сеедно…

Со истата таа тишина со која и пристигнаа, четворицата другари побрзаа да ја најдат куќата на трите чешми. Брзо ја лоцираа. Таа се наоѓаше блиску до самиот влез каде што ја оставија колата и речиси на неколку стотина метри од гробиштата и малата црквичка. Се сместија во старата куќа. Најпрвин како пајаци се подадоа низ собите и веднаш почнаа да бараат што се останало таму. Како што и се очекува не најдоа ништо повеќе од една виљушка, електрика, неколку филџани за кафе, три ножа, еден смок кој веднаш избега откако заклучи дека некој има во куќата, календар на кој висеше Св. Никола – заштитник на селото, една стара црна капа и пет литри со ракија. Сите предмети ги донесоа во централната соба, а кога сите ја видоа ракијата веднаш се насмевнаа. К. го зеде едното од шишињата и излезе на чардакот. Сите тргнаа по него весело мавтајќи со рацете. Го отворија шишето и почна веднаш да пијат. Сонцето веќе се повлече зад планината и настапуваше мрак. Пиеја како не наситни и после токму еден сат кога ѕвездите се појавија на небесниот свод Н. очигледно пијан се исправи и започна да рецитира некој стара македонска поезија, заборавајќи притоа дека токму тие убави љубовни стихови уште веднаш го осигураа неговиот престој за ноќта – да биде заврзан за еден од гробовите! Кога другите го слушнаа, веднаш го кренаа и со трчање стигнаа до црквата. Н. беше доволно пијан за да не се уплаши – барем не во тој миг, а другите беа доволно пијани за да навистина го врзат.

Покрај црквата стоеше жена и си ги собираше своите овци. Таа беше едниот жител на селото.

- Има ли клуч од црквата? – ја запраша Д. намигнувајќи во темнината со очите .
- Одете побргу! – извика таа – Ова село може да ви донесе само несреќа!
Сите се зачудија. Морници им полазија по телата, но за миг заборавија на се и пробаа да влезат во црквата. Клучот всушност беше на самата брава. Откако најдоа еден стар гроб, го врзаа на Н. и пожелувајќи му добра ноќ си заминаа од таму.
- Која беше таа жена? – праша К. седнувајќи повторно на чардакот.
- Таа живее тука – реле Д. – сите знаат дека е луда, не обрнувај и внимание.
- Сепак… се чувствувам по малку лошо зошто го оставивме Н. таму покрај гробовите.
- Ништо нема да му се случи – извика Д. – не биде пичка! А сега повторно молк, следниот што ќе проговори и ќе ја наруши оваа природна тишина, ќе заврши врзан за дрво во шумата.

Другарите молкнаа. В. не проговори ништо. Заспаа мирно секој во различна соба, само после неколку минути.

Н. седеше врзан за гробот а ракијата престануваше да му делува. Уште откако ја виде жената пред половина час тој се штрекна. Сфаќајќи ја положбата во која беше западнал се беше стуткал над гробот како ембрион и не трудејќи се воопшто да ја отпушти старата ортома со која беше преврзан преку стомакот проба да заспие. Залудно, секој еден миг во таа потполна темница му наликуваше како вечност. Тој слушаше шепоти и движења иако знаеше дека таму нема никој. Ги отвори очите и без да трепне гледаше пред себе. Беше навистина сеедно дали е замижан или не, темнината пиеше. Се присети на Рацин и насмевнувајќи се погледна кон небото. Имаше ѕвезди. Наеднаш слушна нешто зад себе. Се штрекна. Сакаше да ја одврзи цврсто стегнатата ортома но се беше залудно. Зад него се слушаа чекори. Можеше да го слушне дишењето на тој што беше зад него. Наеднаш почувствува рака пред својата глава и сечило која одблесна пред неговите очи. Почна да вика силно и од страв падна во несвест. Кога се разбуди, само после неколку минути пред него се наоѓаше брадест човек со огромен нож. Тој се повлече зад плочата на гробот и започна да го моли човекот кој висеше пред него да не го повредува. Тоа беше вториот жител на селото. Слушаше најразлични приказни за него.

- Ќе избројам до десет – му рече тој бавно и со зарипнат глас – а кога ќе кажам „десет“ подобро да бидеш добро сокриен. Еден…два…

Н. беше избезумен. Започна да бега и веднаш се упати кон куќата. Трите чешми силно истекуваа. Тишината го вадеше од кожа. Светлото во собата беше запалено и тоа му даде сигурност. Со трчање влезе во куќата а кога влезе во куќата не најде никого освен крвави траги кои водеа кон излезната врата. Зеде светилка и излезе веднаш од таму. Помина покрај чешмата. Ја осветли со слабата светлина и виде дека од нејзе тече крв. Се упати нагоре по планината газејќи по крвавиот извор кој се слеваше надолу. Наеднаш се сопна и падна. Кога се исправи ги најде своите тројца другари. Беа со огромни рани во стомаците и веќе мртви. Водата ги миеше и ја собираше нивната топла крв. Наеднаш осети тап удар во својата глава.

Кога се разбуди – беше во дворот на една куќа. Пред него стоеше брадестиот човек, а некаде поназад покрај една чешма овчарката ги миеше ножевите облеани со крв. Се стресе. Погледна околу себе и како сениште, како некаков призрак му се пристори дека го гледа Д. покрај себе. Кога погледна подобро забележа дека до него стојат и К. и В. Тие беа потполно здрави, се смееја и нешто му шепотеа на брадестиот човек. Н. ги истриј очите и не верувајќи ги погледна прашално.

- Кафето благо го пиеш или горко? – наеднаш извика овчарката од покрај чешмата.

Н. молчеше.

- О! Сват! – извика Д. со неговиот сомнителен лик – Кај замина со мислите? Те прашаа луѓево нешто. Благо кафето?

Н. се заврти уште еднаш околу себе и погледна кон другарите и брадестиот човек кој му се насмевнуваше за целото тоа време.

- Ќе напишам приказна за куќата над трине чешми долу шо беше – извика и се насмевна толку силно што уште од далечина секој можеше да познае дека му беше мило што ги гледа сите покрај себе

- … Благо…шербет благо… фала… – рече и запали цигара.

- Чудни сте младиве денес – со кашлање рече брадестиот човек и го потчукна Н. по рамото.