Јож се будеше секое утро точно во 8 часот, стануваше и веднаш започнуваше да вика на целиот глас низ прозорецот. Викаше без причина и најчесто ги набројуваше предметите кои ќе му паднеа на памет или само изговараше бесмислици. Соседите веќе привикнати на сето тоа, спиеја цврсто. Тој негов ритуал траеше точно 5 минути, после што Јож се повлекуваше и го поминуваше денот во својата куќа, само привремено излегувајќи по цигари и храни.

Точно на 25 мај една убава топла година тој се појави на својот прозорец. Се беше исто, истата улица, истите коли, кантите за ѓубре… Јож започна да вика кога од свиокот на запад се појави Ми. Таа се приближи и застана под неговиот прозорец.

- Зошто викаш? – го запраша љубопитно.
- Тоа воопшто не е ваша работа – засрамено и одговори Јож.
- Добро штом е така – му рече – пријатно утро. Можеби ве сакам.

Јож кимна со главата и започна полека да се повлекува во собата, притоаа воопшто не земајќи ја во предвид последната реченица на девојката во црвен фустан. Никогаш претходно некој кој не беше негов сосед не му попречи во својата утринска „гимнастика“. Сепак тој заборави на тоа во истиот час.

Утрото излезе повторно на прозорецот, но овај пат тој најпрвин погледна кон западната страна и кога се увери дека таму нема никој, започна да вика. Тоа траеше кратко, најпрвин – но сепак помалку поради фактот што тој беше зарипнат, а потоа поради чувството дека и ова утро повторно ќе се појави девојката. Беше залудно. Тој не можеше повеќе да вика и му се причинуваше дека во секој момент таа ќе се појави. Така беше и наредното утро, и наредното, а и секое друго после тоа. Јож излегуваше – но наместо да вика тој зјапаше во свиокот на улицата. Соседите веќе привикнати на неговото викање, земајќи го истото како составен дел од нивното спиење, а и нивните сништа, овај пат започна да се будат поради тоа што тој престана да вика. Тие започнаа да се будат и се молеа ој повторно да започне да вика. Се разбира – се беше залудно.

После неколку недели на молк, старата госпоѓа Ли не можејќи повеќе да гледа во кутриот Јож, уште од утрото се јави во блискиот санаториум. Јож дури не ни забележа кога го ставија во белото болничко комбе. Тој стоеше со здрвен поглед и ако во тој миг се уште се наоѓаше на балконот од неговата соба, ќе успееше да ја виде убавата силуета на девојката во црвен фустан.