блог – компас кој покажува кон југ
Оган Летото што дојде откако почина дедо ми во татко ми роди огнен бунар. Црвениот амбис за кој тврдеше дека му ја усвитува и топи душата се порбиваше низ неговите очи и исфрлаше пламен...
Патувања Оливија излегуваше рано наутро и без да знае земаше сѐ: мебелот, гитарата, перниците, сите минати сеќавања, мирисот на портокал и вкусот на круша што наседнал на усните, сето време...
Магла Скопје. Корегиран дискурс.
Надвор паѓа ситен дожд. Едната половина на градот е под вода, а другата ранета плута по градското езеро. Некаква црна птица удира во полуотворената ролетна....
Мостот, магичната труба и големиот... На 5 март 2011 година, на веб сајтот на Ненад Јолдески осамна краток расказ напишан на струшки дијалект и сленг со наслов Мост Холограм. Расказот, кој тука нема да се обидам да го анализирам,...
Обид за дијалог години во овој проклет плакар
ко изветвен капут
мирисам на нафталин
на закопан стих
на недоречени зборови
ко залутано писмо што никому не раскажува
архиви на пошти
луѓе трагачи
несвесни
затаени
уморни
стојам
сега...
Дрвја со крошни под земја Дрвјата се оголени. Луѓето се повлекуваат во себе како полжави. Градот ја следи идејата. Метафорите ми се чинат испразнети.
Дрвјата се оголени. Мислам дека се разболувам. Ги бришам...
Мајка ми, поплавата и краткиот... Eдно сиво септемвриско утро, мајка ми влезе во собата и ме разбуди. Сакаше да знае какви тоа раскази сме си подавале со татко ми. И одговорив како секој син: никакви, остави ме...
Куќа на О.
Ладни ветришта во обиколка ja кружат куќата. Застудува. На прозореците удира ситен песок. Безбеден сум. Некој ѕвони на вратата.
Поштарот. Ми предава минијатурно писмо. Се присетувам...
Спирала Скопје. Чиј е овој расказ?
На запрашените полици на изнајмениот стан ме пресретнаа неколку книги: Станецот на Ками, Болен Дојчин на Сталев, Избор на драми на Стринберг, Одбрани...
Црно на бело Сакам да го запишувам она што го сонувам, но понекогаш кога ќе се разбудам низ мислите ми се врти само тропотот на тешката чизма на темнината што ми дефилирала во сонот. Еве денеска....
Ако љубовта би се пресметувала по формула,
Нашата сигурно ќе изгледаше вака:
2а=0
Мириса на касно мајско утро. Покрај корпата – расфрлена поезија од неуспешни поети и едуцирани математичари. Стоиш пред таблата во краток фустан. Јас се молам ветерот да дувне посилно… Полу будна размислуваш пред задачата. Continue Reading
Category : поезија, поезија на македонски јазик
…Се вратив повторно. Некоја локална размена.
Градот е пуст и како за никому да не му е грижа,
се затворил во својата корупка и молчи. Continue Reading
Кратка забелешка:
Еднаш параноично пееше за своите канџи превиткувајќи го телото по некоја чудна комбинација. Ноќе беше во прегратките на некоков темен бран, а на утро само ронка од твојата лирика. Класичен зависник од несреќни приказни.
1. Приказна од крајно непознати причини
Најпрвин ме опиваа со бајки.
Секој мирис водеше кон еден поинаков свет. Continue Reading
Во кафе барот – пеплник со 20 отпушоци и сомнителна послуга. Пасивноста е на задоволително ниво, а врз прозорецот има голема дамка. Кофеинот делува исто без разлика во кој век живеш.
Надвор луѓето се превртуваат од ветерот. Некои паѓаат неодредено, а некои, привикнатите на оваа ситна елементарна непогода со осебено искуство, кое се забележува по нивните чевли, паѓаат каде ќе посакаат и внимателно продолжуваа да чекорат. Ја палам 21-та цигара и нарачувам уште едно кафе.
На соседната маса, неколку полицајци се чудат на мојата осаменост. Го дувам бавно чадот, правејќи бела завеса пред моите очи. Сините униформи бледнеа. Никотинот се пакува, годините не. 21-от допушок испорачан.
Се смеам на славата, но не и на падот. На тротоарот веднаш до прозорецот – луѓе во круг. Некој постигнува слава. Се обидувам да видам што се случува, но се што гледам се само грбовите на публиката. Претпоставувам дека некоја постигнал перфектен баланс. Купот со луѓе се придвижува и ми бега од видикот. Сеедно. 22-та цигара.
Кафе барот остана празен. Барменот пушти Nancy Sinаtra, се слушна: Bang! Bang! … а потоа ја спушти главата и заспа врз шанкот. Изгреа сонце. Те сакам – ме сакаш. Четири сезони во еден ден. Музиката и љубовта имаат право на дождот колку што имаат право и на сонцето. 22-от отпушок, последната капка кафе.
Пепелникот е голем. Влегуваш ти. Песната почнува одново. Барменот се буди и зева. Седнуваш до мене.
- Повелете.
- Кафе – одговараш и се смееш.
Земам уште една цигара од кутијата.
- Чекај! – ми викаш и погледнуваш на часовникот. – Сега!
Ја палам цигарата, а ти отпиваш од кафето. Јас и ти – кафе и цигари. Jarmusch не заборавил,
но времето не.
Среќен роденден – 23 не се дели со 12, но и така не ни е потребно да бидеме совршени…
На Гога со љубов.
1. Приказна од крајно непознати причини
Се превртувам врз полумртви спомени,
легнувам на грбот, ми смета небото
легнувам врз стомакот, ме убива перницата,
на левата страна богови во стаклена чинија
на десната куп пиштоли.
Дождови. 10 цигани под голем чадор за сонце. Continue Reading
