1. Приказна од географско потекло

Облаците минуваат брзо.
Неонски бог ја врти планетата на својот показалец.
Ти најпрвин го вртиш глобусот и нешто пресметуваш,
па дури потоа велиш дека ми веруваш. Continue Reading

Ша излегуваше од вратата на својата куќа, притоа треснувајќи ја толку силно, што двете птици на соседното дрво се исплашија и одлетаа. Ша погледна кон нив, го проследи пердувот кој најверојатно падна од едната птица, се намурти, ја спушти својата капа и тргна кон паркот. Во паркот кој не беше многу голем, тој застана пред трите врби и воздивна. Најпрвин тргна кон лево, ја заобиколи првата, продолжи на десно заобиколувајќи ја и втората врба, за повторно да тргне налево, и да ја заобиколи и третата. Истата траекторија се оцрта кога Ша се заврте и ги заобиколи врбите во обратен правец. Тоа го повтори 8 пати, а после тоа си замина дома. Никој не знаеше зошто Ша ги обиколуваше тие три дрвја.

Тој вечерта заспа мирно, без да знае за фактот дека токму попладнето, кога ги обиколуваше дрвјата за прв пат беше виден од еден господин кој сите го нарекуваа Фи и кој навистина љубопитно се интересираше за тој мал ритуал на Ша.

Утрото кога Ша повторно се упати кон паркот и започна да го прави ритуалот, Фи стоеше на една од блиските клупи и внимателно набљудуваше. Кога Ша заврши со кружењето, Фи се упати кон него. Тој го здогледа и ги забрза своите чекори. Фи беше постар и не можеше да го следи брзиот Ша. Реши да го чека следното попладне. Така и направи, само што ниту тоа попладне, ниту никое друго тој не успеа да поразговара со Фи, кој итро му бегаше. Без разлика што Фи секој ден го набљудуваше, тој не успеа да дознае зошто Ша врти околу трите врби.

Едно пролетно утро, кога сонцето направи сенки на оградата, која за оние кои го познаваа тој часовник, означи 3 часот, Ша се упати на рутинската обиколка околу своите дрвја. Кога стигна до трите врби тој се счудоневиди. Околу врбите постојано вртеше Фи. Ша започна да го гледа, за после неколку секунди да седне на клупата каде што обично седеше тој. Го гледаше долго време. Почна да се смее кога сонцето започна да заоѓа. Беше точно 6 часот според часовникот – сенка. Ша се насмевна за последен пат, погледна уште еднаш кон Фи, бавно тргна кон својот дом и никогаш повеќе не се врати кај трите врби.

1. Приказна од сцената

Соништата беа црно бели
а во нив, публиката разнобојна.
Секој пат кога насилно ќе ме разбудеа
се раѓаше уште една кружна песна. Continue Reading