Седев и слушнав како некој со устата ја свирка мелодијата „На убавиот син Дунав“. Погледнав од прозорецот кон улицата – беше тоа еден ѓубреџија кој бавно го туркаше контејнерот. Се напрегаше да го префрли преку улицата но тркалата едноставно не го следеа истиот правец. Го набљудував. Беше весел. Туркаше силно врз големото сиво железо и весело свиркаше. Најпосле откако успеа, се врати неколку чекори наназад, триумфално погледна кон него насмевнувајќи се, а потоа се качи врз камионот за ѓубре и замина. Како што заминуваше така и заразна мелодијата се оддалечуваше од мене. Беше точно 12 часот на пладне. Останав на прозорецот а низ главата ми се моташе мелодијата на Штраус. Се до вечерта не можев да ја иставам од главата. Каде и да одев таа ме следеше а со неа и сликата на веселиот ѓубреџија. Легнав да спијам. Сонував како туркам контејнери по улиците, се качував врз нив свиркајќи и се спуштав по удолниците на градот.

Кога се разбудив беше 12 часот. Мелодијата се уште беше во мене. Не бев во можност дури ни да мислам – мојот мозок беше преуморен од свирење. Тогаш слушнав друго свиркање. Овај пат тоа беше првиот став од Пролетта на Вивалди. Излегов на прозорецот и повторно го видов истиот ѓубреџија како свирка и го празни контејнерот. Повторно се смееше и повторно со истата кореографија на движење замина од тука. И така како со магија јас почнав во себе да ја повторувам „Пролета“, и повторно тоа траеше цел ден. Ноќта повторно сонував.

Следниот ден чекав на прозорецот. Надвор врнеше, а него го немаше. Пробав да замижам и како мало дете се надевав дека ќе ја слушнам неговата нова мелодија. Залудно. Се повлеков внатре. Тој ден сите во зградата беа некако тивки, толку тивки што дури и на мртовците би им се смачило.

А, Т. и М. седеа во еден од локалните кафе барови. Разговараа нешто сосема неважно. Т. рече:
- Онај таму пие пиво.
- Па што? – се огласи М. и се почеша по главата како да сакаше да каже дека нешто не и е јасно.
- Па ништо – рече Т. – Ти кажувам без причина.
- Многу е убав и секси! – започна да вика таа. – и некако му стои шишето.
- Досадна си – и врати Т.
- Само понекогаш, најчесто кога сум со тебе, но секако тоа не е случај со другите мажи. – рече М. не тргајќи го погледот од мажот на соседната маса.
- Кој други мажи? – зачудено праша Т.
- Па тие кои за разлика од тебе можат да ме задоволат!
Т. стана од масата, стигна до човекот со пивото , го зеде шишето и го удри со него по главата. Шишето се рапарчи а човекот падна на земјата. Т. ја тресна вратата од кафе барот и излезе надвор.
- Мислиш дека претерувам? – го праша М. на А.
- Да – одговори смирено.
- Значи, сакаш да кажеш дека сум кучка?
- Да – и одговори со истиот тон без да гледа во неа.
- Знам, но тоа е само понекогаш – рече – кога ти не си толкав плачко без јајца и со мал кур.

Ја погледна и тогаш нешто чудно му се слули. Стана и го удри паднатиот човек со клоца по стомакот. Тој не се мрдаше и главата му крвареше. Излезе надвор. Беше топло.

- Глупаво сонце! – извика на сиот глас и ја шутна топката на едни мали деца толку далеку што наликуваше како да сака да го изгасни сонцето.

– Глупаво сонце! – повтори и гневно продолжи да чекори бришејќи ја потта од своето чело.