Најдобрата пријателка на Н. (соседот на господинот и госпоѓицата В.) беше Ну. Таа живееш на крајот на градот, најисточно до градот Фиг. токму до самата река. Всушност ако мора да напишеме расказ за неа, тој мора да биде толку пластичен што ми доаѓа преку бувките да истопам пластика и да го заштитам од нељубителите на истата. Како и да е. Н. и Ну. Се знаеа уште од самото детство. Секогаш кога ќе се состанеа се присетуваа на нивните родители и малата зелена долина каде секогаш кампуваа заедно. Н. неможе никако не можеше да извади една слика од главата а тоа беше како малата Ну. облечена во цветен фустан гризе пластично шише а зад неа воденицата ја тепа реката. Уште од малечка Ну. се разликуваше од другите (како што беше случај со сите во малото гратче), само што таа навистина ги прекршуваше сите граници на лудоста.

Ну. живееше во кула изградена од пластични шишиња, толку умешно склопена, што беше истата можеше да се најде во култирните водичи на градот. Кулата беше зелена, поради самата причина што таа ја презираше тревата. Собите во тоа магично живеалиште беа исполнети со пластика. Имаше маса од пластика, кревет од пластика, прибор за јадење од пластика, шолја од палстика, под од пластика… се беше од пластика!

Секое утро Ну. излегуваше на својот прозорец а во раката држеше дезодоранс. Наместо утринско кафе таа сакаше да прска во воздухот се дури металната кутија полна со загадувачи не се испразнеше. Ја нарекуваа „ Белата водовица на глобалнот затоплување“.

Ну. имаше прекрасен широк двор со пластично цвеќина кои секое утро ги полеваше со бензин. Пред нејзината ограда секогаш имаше протести а разгневените протестанти носеа маички со слика на заплака над која пишуваше: „ Ни треба само уште една капка бензин за да се прелее чашаата„ Се разбира таа не им обрнуваше никакво внимание, и и покрај заканите дека ќе ја запалат и неа и нејзинпто живеалиште, таа мирно ги полеваше своите пластични светови.

Ну. беше менаџер на соспствената компанија наречена да го “ Global warming INC. “. Таа беше всушност и единствениот член, но за тоа и не се грижеше паш многу, бидејќи преку таа нејзина оргаизација го беше свртела целиот свет и вооедно беше една од ретките кои имаше пластифициран пасош.

Ну. носеше најлонски облеки кои таа сама ги плетеше. Дури и Н. некогаш од сожалување а некогаш од чиста лудост носеше најлонски маиции кои таа му ги поклонуваше. Ну. беше заљубена во една пластична кукла во излогот на најблиската продваница. Тешко но вистинито. Еднаш дури и се потруди да ја украде но заврши претпеана и фрлена на улицата.

Самата идеа на господинот В. и неговата дрвена кула на средината на плоштадот всушност беше родена од неа. Еднаш кога Н. господинот В. со нејзина дозвола и со примо-предавање на идеата ја изгради својата финсанскиски испалтлива кула.

Ну. беше навистина еден чудесен феномен… своевиден пластичен погреб.

Нашите сенки заспале
на жешкиот песок на плажата
и како цврсто залепени ценовни етекети
за избледната амбалажа
зборуваат во својот сон. Continue Reading