Секое попладне, точно кога сонцето е во зенитот, стариот господин Г. чиј гротески лик потсетува на они мали, дебели бизарни човечиња од циркус, продава сонови на плошдадот. Соновите ги чува во мали стаклени шишенца а на секое едно стои мала налепница со натпис. Со секое шишенце има упатство за употреба а имињата на соновите се најразлични: Фреквенција и паѓање, Долгиот чекор на луцидноста, Краток пад, Бајка, Смешни елфеови, Трибојни камења… На минувачите најчесто вниманието им го привлекува едно поголемо шише врз кое пишува: Сон од Месечината. Така господинот Г. стои и продава а луѓето купуваат и купуват.

Токму сега од далечината доаѓа В. Тој се приближува до тезгата и се загледува во Сонот од месечината. Го купува и со брзање оди дома. Го отвара упатството и чита:

„ Ова шише не смее да се отвори, тоа едноставно се чува под перницата. Може да се употребува пет пати. НАПОМЕНА: Негатвини последици се што тоа создава зависнот. Корисникот треба да бие свесен за тие последици. „

Г. го сместува своето шише под перницата и заспива. Не сонува ништо. Се буди уморен и тажен. Го фрла шишето во корпа и излегува бесен.
Од тој ден В. сонува само еден сон: Тој спие сосема сам на кревет кој е сместен на средината на плоштадот. Стариот господин Г. пее некоја стара француска песна а месечината плука врз неговото уморно тело. Плука и се рони се дури на нејзиното место не остане една голема црна дупка.

Кој кого не прифаќа? Месечината сонот или сонот месечината?

- Цигара?
- Да, благодарам.

- Вино?
- Не, можеби подоцна.

- И ќе ми раскажеш?
- Не.

- Зошто?
- Па незнам што да ти кажам.

- Страта добра приказна.
- Остави го тоа… мислам дека животов ми се повторува.

- Хм, од каде знаеш?
- Незнам.Ми се причинува дека токму сега сум заробен во некој дијалог. Таму се раѓам и ќе живеам засекогаш. Неможам ништо да променам во неа. Само проклетиот автор кој пишува, мојот врховен бог, го може тоа, но тој сигурно нема да се досети. И кога веќе решил да ме зароби, барем нека остави простор сам да продолжам!

- Тогаш и јас сум заробен?
- Да но ти не си толку важен, ти си само помошен алат со кој тој ги слика моите мисли.

- Јас не сум важен!? Зарем тоа го мислиш. Тогаш да заминам, а?
- Престани да се фрустрираш, тој и така нема да дозволи да заминеш. Тој е ние а ние сме тој.

- Кој го ебе јас си заминувам!
- Седи! Со тебе е поголема веројатноста да останеме слободни барем после последната реченица.

- Добро ќе седам, но сакам да знаеш дека ти си луд. Не постои никаков автор кој го пишува дијалогов, тоа се само твоите луди идеа.
- Не! Мислиш дека не постои! Зошто тогаш не си замина!?

- Па ти ми рече да седам!
- Не јас, тој ти рече.

- Неможам повеќе! Кажи ми нешто друго.
- Тој пес, нема никаква имагинација. Нека направи нешто, помина толку време! Нека се случи нешто.

- Па ајде да направиме да се случи!
- Немаме право на сон.

- Никој неможе да ми кажува мене дали имам или не право на сон. Никој!
- Авторееееееееееее! Остави ме слободен на крајот. Ме слушаш! Немој да заебеш!

- Ама ајде смири се!
- Да се смирам! Несакам да останам заробен во реченици. Барем да се случуваше нешто интересно. Од досада си го следам дишењето. Знаеш, кога ќе станеш свесен дека дишеш и кога ќе започнеш да си ги пратиш своите воздишки и издишки тогаш си го достигнал врвот на досадата.

- Го мразам тоа.
- Знам, сите го мразат.

- Мислиш дека авторот, сега си ги следи издишките и затоа го пишува ова?
- Сигурен сум.

- Можеби помислил на лимон! Можеби сега устата му лачи плунка.
- Штом го рече ти тоа, тогаш сигурно е така.

- Еј ја знаеш онаа финта, дека трубач неможе да свири ако некој лиже лимон пред него.
- Miles Davis, би можел. Хехе!

- Сакаш да пробаме некогаш?
- Нема да излеземе од собава! Само сонувај.

- Ако сакаш да излеземе ќе излеземе? Зошто мораше да го прекинеш филмот. Така навистина нема да излеземе некогаш.
- Ти кажав нема што тука јас или ти да сакаме! Го има само тоа што тој го сака!

- А знаеш дека еден лист хартија неможеш да го превиткаш повеќе од осум пати.
- Знам дека авторов многу гледа Дискавари!

- Ма остави го веќе еднаш. Сакаш да пробаме?
- А ти гледаш овде некаде хартија. Погледни, има само четири ѕида, два стола и маса. Тој мисли на се. Осудени сме да ни биде досадно.

- Човеку ајде ќе излеземе и ќе најдеме и лимон и хартија и што сакаш!
- Неможеме, сигурно куќава каде што сме стои на работ на некој провалија а околу нас се е празно.

- Добро ајде да пееме.
- Не ми текнува ниту една песна. Тој ми ја избришал целата мемерија.

- Толку, доста е јас заминувам!
- Еј чекај!!!!!

- Чао! Одам јас на некој концерт.
- Чао, црву еден!!! А ти! Ме слушаш! Ослободиме, не сакам да ги следам и бројам издишките! Авторе!!! Те преколнувам, несакам да сум тука!!! Те молам…Не престанувај сега со пишувањето!!! Немој…