Х. никогаш не можеше да се досети дали неговата љубовница, убавата госпоѓица У. ги сакаше калите а ги презираше хризантемите, или беше обратно, ги сакаше хризантемите а ги презираше калите. Поради тоа тој никогаш не и купи цвеќе, а таа започна да го презира него повеќе од калите. Со секој изминат ден, нејзината одбивност кон Х. се зголемуваше и така еден убав пролетен ден, ги спакува своите работи, го зеде Авадон (дебел сив мачор) и замина од градот. Никогаш повеќе не се сретнаа со Х.

Таа почина мислејќи на тоа колку безвредни мисли чуваше во своите неурони, а тој со насмевка на неговото лице, мислејќи дека патува во луциден сон, беше прегазен од воз. Не успеа да помисли на неа за последен пат.

* * *

Ф. беше преркасен човек, со небесно сини очи, и немирна кратка коса. Живееше сам од својата 16 година. Никогаш не беше бакнал ниту едена девојка. Неговиот живот беше исполнет со сонови. Најчесто ја сонуваше Д, неговата сосетка. Често зборуваше со себе си, дека соновите му се доволни, дека нема потреба од пригушени светла, црвени срца и лигави музики. Понекогаш дури се убедуваше, дека ако Д. му се предаде тоа нема да биде ни блиску толку добро како во неговите сонови. Се разбира, тој грешеше. Така живееше до својата 5о година, никогаш не се ожена а ниту бакна девојка. Почина во сон.

Д. живееше исто колку него. Почина сама, уништена од алкохол и со безвредните соништа кои цел живот ги гаеше за еден човек, со небесно сини очи и немирна кратка коса.

Двајцата живее во град каде што немаа и многу избор.

* * *

Л. одсекогаш сметаше дека животот и се во него е една голема лага. Тој често зборуваше дека не постои апсолутна вистина и дека сите ние сме креатори на лаги. Тоа го потиснуваше, го смалуваше и без разлика колку му беше прекрасно во своите лаги, мислата за нив му се враќаше како челичен бумеранг и болно го умртвуваше.
В. мислеше дека постојат бесконечно многу вистини. Зборуваше дека, секој човек живее со својите вистини и дека во една соба може да се пронајдат бесконечно многу вистини.

Се сретнаа во автобус. Почнаа да разговараат. Л. тврдеше дека секој си го избрал сопствениот пат преку создавање лаги и дека не постои вистина. Таа се спротиставуваше на тоа и му зборуваше дека е токму обратното, декоа секој го избрал сопсвениот пат со создавање на своја вистина. Таа вистина функционира, иако кај сите различно, но само затоа што е единствена, тоа не ја прави лажна. Никогаш не се разбраа.

Двајцата починаа после триесет години. Л. никогаш неуспеа да пронајде вистина иако В. ги нудеше бесплатно.

* * *

Извадок од неделниот магазин Судбини. Подготвил Ј.Н. Секој кој има да пријави судбина нека ми напише преку мејл, ПП или коментар. Неговата вистина или лага ќе биде земана во предвид и надополнета на оваа електронска страница.

На улицата Емерв, човек на околу триесетина години, ќелав, низок, во црн костум и жолта вратоврска стои пред својата расипана кола. Девојка во црвен фустан, долга црна коса, испакнат нос и очила за сонце, уморно се движи по патеката за пешаци и вешто го избегнува мртвото тело на една мачка. Во дворот, од левата страна на уличката, мало дете погледнува во губалот кој гордо се исправува на оградата на соседната куќа и љубопитно го здрвува својот поглед во него.

Стрелките на часовникот покажуваат точно 13 часот.

На само неколку улички од тука, една жена стои на искршената автобуска постојка и нервозно удира врз асфалтниот тротоар притоа создавајќи остар звук со својата штикла. Во едната рака држи подарок, а во другата долга бела цигара. Повлекува од чадот, се искашлува и нежно се труди да ја намести својата коса.

Во паркот, одалечен на само 100 метри од автобуската постојка, во истото мало градче, еден дечко со насмевка на своето лице, зјапа во облаците. Му се причинува дека се движи заедно со клупата. Наеднаш, пргаво ја наведнува главата, ја крева својата рака и погледнува во часовникот.

Точно е 13 часот и 13 минути.

На улицата Емерв, ќелавиот господин, со главата наведната над хаубата на својот мерцедес нервозно се напрега. Девојката веќе ја нема, а малото дете се уште гледа во гулабот. Поминува црвен автобус, а звукот го плаши гулабот и тој прелетува на врвот на малата куќарка. Детето само немо ја поместува својата глава и повторно го укотвува погледот нагоре кон него.

Во паркот, девојката во црвен фустан го бакнува насмевнатото лице на својот дечко кој непрекинато и кажува дека неговиот часовник застанал. Легнуваат на тревата.

Човекот во жолта вратоврска ја пали својат кола и нервозно тргнува напред. Детето зема камен и фрла по гулабот. Тој одлетува, преминува неколку улици и својот измет го испушта токму над нервозната жена. Гулабот се сместува на искршениот покрив на автобуската постојка и возбудено врти со главата. Жената, полудува и нервозно тргнува кон својот дом.

Само после неколку минути црвениот мерцедес се пркира пред автобуската постојка. Од него излегува човекот со жолта вратоврска и залудно ја бара со поглед својата љубовница. Погленува во часовникот.

Точно е 13 часот и 50 минути.

Нервозно замавнува, по железната конструкција, влегува во колата и заминува некаде. Гулабот одлетува.
Двајцата млади љубовници за само неколку секунди ќе станат од тревата, ќе излезат од паркот и префрлувајќи ја раскрсницата ќе бидат прегазени од црвениот мерцедес на ќелавиот господин. Ќе умрат на самото место. Возоачот ќе биде осуден на 20 години затвор а часовникот на младиот дечко од ударот ќе започне да работи.

Младата жена, после телефонскиот разговор со својот лубовник ќе го земе своето дете, кое непрекинато ќе зборува за некаков си гулаб и заедно со него ќе замине далеку од градот, засекогаш.

Јас, откако, пробудениот часовник ќе покажува точно 13 часот и 14 минути ќе се откажам од пишувањето, затоа што немам баш никаква претстава како би ги испреплетил приказните на белиот гулаб и црните затворски решетки на ќелавиот господин.

Точно е 13 часот и 14 минути.