„Островот Шатер“, новото остварување на Мартин Скорсезе, уште со почетната сцена прецизно ни навестува дека режисерот овај пат им завртил грб на преплавените Њујоршки улици и заедно со неговата нова муза Ди-каприо, тргнал кон еден „Хичкоковски“ остров, се со цел, до некаде да ги истражи лавиринтите на човековата психа, а донекаде да го воскресне стариот добар Ноар. Continue Reading
Category : рецензии | есеи, филм
„Зошто е толку тешко
да се раскаже приказна?
Морам ли да се предадам сега?
Ако се предадам
човештвото ќе го загуби својот раскажувач.
А штом човештвото ќе го загуби раскажувачот
тогаш ќе го загуби и детството.“
Хомер во “ Небото над Берлин“
Да се направат притоки од поезија, да се пуштат приказните да лутаат како незауздани атови по бескрајното поле на градот, да се раскаже за детската невиност и прашање, да се сецира реалноста со толку прецизни резови што спектаторот не може ни да забележиш дека скалпелот на хирургот и не е баш најреален, а сепак на крајот се да се слее во една голема река– во приказната за приказната, грубо кажано е и главната одлика на ремек делото на Вим Вендерс, „Небото над Берлин“. Continue Reading
„ Годината 1937 сериозниот и почитуван професор на Оксфордскиот универзитет Џон Роналд Рејел Толкин објави – по повеќе прилози од филологија и извесен број главно незабележани песни – необичен роман за кепеци, џинови, волшебници, змејови и, се разбира хобити, „Хобит или Таму и назад“, чијашто популарност далеку ќе ја надмине научната репутација на својот автор. Во некоја друга универзитетска средина ваквото дело можеби не би му донесло многу почитување и дури би можело негативно да му влијае врз натамошната професорска кариера, но не треба да се заборави, тој на Оксфорд имал во тоа славен претходник – Чарлс Лудвиг Доџсон, во литературата попознат по својот псевдоним Луис Карол: …професор по логика и математика, кој во 1865 ја објавил својата разиграна низ лавиринтите на смислата и бесмислата, со логиката на сонот изместената „Алиса во Земјата на чудата“… “
Влада Урошевиќ “Подземна Палата“ Continue Reading
За Cinema 16 и Amos Vogel
Cinema 16 е филмско друштво основано во 1947 година од страна на Амос Вогел во Њу Јорк. Таа година тој и неговата жена Марика започнуваат успешно да го водат еден од највлијателните филмски кружоци во северно Американската историја.
Cinema 16 прикажувал најчесто експериментални филмови кои се појавиле после Втората светска војна. Таму за прв пат биле прикажани филмовите на режисери како Roman Polanski, John Cassavetes, Nagisa Oshimaр, Jacques Rivette и Alain Resnais. Идејата за филмскиот кружок Вогел ја добива од една изложба на Maya Deren насловена како „ Three Abandoned Films“ ( Три напуштени филмови). Насловот на изложбата реферира на Guillaume Apollinaire и на неговото гледиште дека филмот никогаш не е завршен, туку само напуштен.
Category : рецензии | есеи, филм
За Michael Radford:
Мишел Редфор е режисер на некаде 14 филмови од кои морам да признам дека имам гледано само два „Поштарот“ и „1984„ за кои можам слободно да кажам дека ги вбројувам во едни од моите омилени филмови.
За да не го преполнувам постот со биографијата и достигнувањата на овај режисер повеќе за него може да најдете на Imdb и Wikipedia, додека јас повеќе ќе се сконцентрирам на Il Postino.
