Писателот Везденски ги креваше нозете над магарето Пафтимир, а тоa по којзнаe кој пат влегуваше во барата пред слепата уличка Моша Пијаде, и полека, тоа наквасено, а тој накурчен, се најдоа на другата страна на сувиот асфалт. Куќите кои се подаваа од левата страна, пет на број, сите во лепенка, трошни и застарени за прв пат му се видоа чудно. Имаше таму нешто што му го бодеше желудникот. Застана да разгледа. Го заврте погледот и бавно гледаше од едниот до другиот крај на улицата. Анализираше, испитуваше, ама ништо чудно не виде. Сѐ си беше на свое место. Остана така малку замислен, му го препиша чудното доживување кое личеше на некакво дежа-ву на некој пласт меморија во потсвеста и влезе дома му. И само што го пречекори прагот чувството уште повеќе му се засили. Некаква празна, мрачна и монотона умствена стапица му ја мачеше мислата, а кога проба да се искачи на првото скалило почувствува како плафонот му се превртува, боите најпрвин му се измешаа како во некоја апстракција од Полок, железната ограда покрај скалите му се извитка, подот му ги изеде нозете и тој падна на скалите.

Темница. Везденски лежеше во кревет. Ги отвори очите. Повторно темница. Немаше поим каде се наоѓа. Проба да стане, ама залудно – не успеа. Поседа така некоја минута, си го преврти филмот низ главата, се досети што му се случи, заклучки дека сигурно е на безбедно затоа што паметеше дека падна на скалите од сопствената куќа и малку по малку си дојде на себе си. И таман кога проба да се сконцентрира, да собере сили и да стане, некој запали светло. Четири неонки светнаа и темницата се престори во болна белина. Замижа како ослепен, а кога проба повторно да ги отвори очите, до него забележа доктор.

„ Кај су?“ праша и проба да се крене на раце. Гласот му звучеше шумливо како да помнал низ продубчена цевка.

„На едно интересно место“ му рече докторот дури го остреше касапскиот нож и тивко си свиркаше некоја мелодија непозната за него.

„ Шо сакате бе од мене? Кој си ти? “  праша Везденски.

„ Ја су од водовод, ама хирург  по професија. Ти монтиравме шкрги. Градочепкалникот чу дека се буниш за пукната цевка пред улицата, дека ништо не ти одговарат, дека ти било смачено да се префрлаш со магарето или пак да носиш рибарски чизми за да поминиш преку улица, па реши да ти помогнит. Сега слободно мојш со нуркање да преминвиш улица. Те напрајвме и водотпорен за да не цмиздиш дека си ги водениш пљачките Два во едно. Со една мува два удари или како и да беше. “

„ Абе ајде? Кажви кој си ти? “ со неверување извика Везденски и со сета сила се отфрли од креветот. Уште не гледаше како што треба.  Гласот му шумолеше.

„ Ево ти огледало да се видиш. Честитки – сега си чоек риба – пливај до сабајле и зачути еднуш. Мојт да имаш проблеми со меморија, а богами и со видот – ама за то че видиме. Че си покажит времето. Сега бегај да не те гледам. “

Вездески не можеше да поверува. Видот полека ја губеше бистрината, а кога се доближа до огледалото забележа дека на двете страни на вратот има шкрги. Се мавна два-три шамара за да се разбуди зашто уште не вервеше дека му се случува тоа што му се случуваше – ама се беше залудно. Се гледаше така тој во огледалото, кога хирургот-водоводџија го фати на клоци и го фрли на улица.

Надвор сонцето печеше како лудо одбивајќи ги зраците од сините need for speed излози на очувите на градот. Везденски зачекори неколку метри и само што се доближа до реката која што се наоѓаше веднаш до Водовод и Канализација, изнервиран со се алишта се фрли во Црн Дрим, нурна во неговата зелена утроба и започна да нурка.

И пливаше како никогаш до тогаш. Се вртеше низ ресестиот тепих на реката, играше со струјата на водата, бараше залутани предмети и ги бркаше рибите. Дишеше со шкргите и можеби за прв пат после долги години се почувствува жив, меѓутоа кога воодушевувањето од изворедната моќ помина, бесот повторно почна да врие во него.    „Кој кур! “ си мислеше „ Кое право го имает бе овие да ми стает мене шкрги! Којзнајт шо завера ми смислиле. Ја су чоек, не риба! Ова е омаловажување“ и набрзина скокна над водата величествено, доплива до брегот, излезе сув како барут и тргна право дома.

Стигна до главната уличка и кога требеше да влезе во слепиот сокак тој се нурна во длабоката бара и префрли преку патот. А пред неговата куќата – чудо! Новинари! Телевизиски екипи од цел свет! Првиот човек – риба! Народ колку сакаш! Во дворот беше поставена огромна маса, а на чело на масата градочепкалникот, горд како принц. Везденски кипеше од бес и затрчан директно накај него за да му ја скрши главата се сопна и тресна на земјата. Горе на тераста си ги виде родителите, потресени и во солзи. Кога проба да стане забележа дека наместо нозе започнала да му расти перка. Тогаш екстремитетите му се споиа заедно, а стапалата му се претворија во огромен триаголник. Стана сирен. Луѓето од водовот го пикнаа во еден аквариум и го затворија со капак од горе. Пливаше кутриот во големиот аквариум, се препелкаше, маваше по ѕидовите, ама се му беше залудно.

„ Денеска е голем ден за Струга“ почна да зборува градочепкалникот на масата. „Го имаме првиот чоек риба. А сега ако повелете – сите заедно ќе одиме до езерото – да го пуштиме на слобода и да прославиме.“

Народот збесна од радост. Колоната заедно со Везденски во аквариумот се упати накај Охридското езеро. По пат Везденски се трансформираше. Од неговата човечка фигура остана само главата. Сѐ друго беше риба, а кога го пуштија да плива во големата вода тој ја подаде главата од синото езеро и го слушна следното:

„ Голем ден, како што реков! “ извика градочепкалникот „ Првиот човек риба! Чудовиштето на Струга! Ќе го наречам Везденориба и уште одма ќе го отворам ловот. Кој прв го фати – тој го руча и добива милион денари како награда.

Кога луѓето ги слушнаа зборовите на градочепкалникот веднаш јурнаа во водата. Кајчиња, пливачи, нуркачи, водоводџии, камермани, спикери – сите тргнаа накај Везденски. А тој бегаше.

И никој не го фати, зошто писателот Везденски сега беше риба па брзо се сокри покрај еден од контејнерите кои што војниците на НАТО ги фрлаа во езерото за време на војната во Косово. Покрај нив имаше два големи сома, едниот со име Молчитрај, а другиот Непреземај. Везденски исплашен и преморен од таквиот реален кошмар кој го снајде, се стутка помеѓу големите риби и дури водата бавно го галеше, заспа.

Се разбуди после еден час, ама не во вода, туку сиот во пот на скалите каде што падна. Топлотен удар. Дехидрација и слични заебанции. Набрзина отиде до чешмата, се изми лице и се напи водата жеден како пес. Потем се качи во неговата соба и зеде здив. На масата ја здогледа збирка раскази од Оскар Вајлд. Ја фати и ја отвори токму кај сказната за „Рибарот и неговата душа“ и почна да чита за сирената – единствената ќерка на морскиот крал. И тогаш му падна тешко. Тешко за некаква си поезија, тешко за белите неба и длабоките синила, за светот кој што нити на сон не можеше да му се појави. Го ништеше бедотија на Везденски и ако некој тогаш го стопираше кадарот, а после тоа бавно го пуштеше да тече напред, јасно ќе видеше како младичот ја фрла книгата гневно кон телевизорот, дури некаква празна, мрачна и монотона умствена стапица по втор пат му се всадуваше во зеницата, му ја мачеше мислата, а тој тажно и кутро повторно паѓаше во некакво си безвезно бесознание.