Не беше то од нигде-никаде, ниту пак беше нешто у пичку матер неочекувано ко снег во јули или ко вегетаријанец вработен во лесковачка, туку си беше нешто шо сите знаевме дека че се десит кај и да е: падна дрвенион мост во Струга. Му попушти левата нога на кутриот, се скрши и протона в Дрим. И така остана. Никој ништо не напрај во врска со то и ко во Струга секој ден да паѓаа мостој, и ко Дрим да знаеше сам шо да си напрајт со него без да имат потреба тука да се мешет луѓето или недај боже власта шо имаше многу попаметни работи од кревање мостој и поврзвење црни брегој на црни реки, останаа остатоциете од мостот долу в тиња заглибени. Никој ништо не презеде – барем не првите години. Се деси – се деси. Почни да го забораваш зш нов нема да видиш уш еднуш. Кој го сликал, фотографирал, опишвел – убо, кој не – че го гледат од архивираниот материјал, од колективната меморија во крајна рака ебате, ако не од нејзе тогаш од имагинацијата – секогаш имат некаква резерва. Continue Reading












![Екфразис [Разговори - Стевчо Наумоски]](http://joldeski.com/wp-content/uploads/2011/01/%D0%B4%D0%B4%D0%B4.jpg)



