Се случи вчера, на Скајп. Јас и Тина Тодороска во надреален двобој. Труп над труп – Прекрасен труп.

На кратко за играта: Едниот играч пишува прашање и на другиот му го кажува само прашалното зборче (на пример Зошто, Што, Дали…). Другиот играч пишува одговор без притоа да го знае вистинското прашање и се така…. Труп над труп.  Во своите истражувачки авантури, надреалистите ќe измислат и најразлични игри преку кои непрекинато ќe сe обидуваат во продирањето на скриените можности на несвесното.

Еве го нашиот дијалог кој би сакал да го наречам:

Магарешкиот ум и братот на Ван Гог

Н: Што е покорисно од запирка?
Т: Тоа е магаре кое знае што сака.

Т: Знаеш ли Ненад што сака магарето?
Н: Мислам дека тоа се, празни кутии, во кои некогаш се чувале зборови, за кои се верувало дека ги јадат мислите на противниците.

Н: Зошто постои сонот?
Т:Затоа што цената на суровините ја потикнува нашата креативност. Ќе дојде денот кога фразата „измиливме топла вода„ ќе биде минато.

Т:Дали знаеш нешто за искривување на времето?
Н: Само под услов да врне дождот, а ќелав бездомник да стои на улицата, да гледа во небото и бескрајно да го повторува зборот крај!

Н: Дали нихилистите го презираат спектарот на бои?
Т:Секако, тоа е онај возбудлив момент кога качен на својот велосипед сакаш да го визуелизираш спокојното вретње на тркалото.

Т: Каков е твојот однос со космосот?
Н: Тој е како некој чуден луциден сон, најпрвин е во комбинација на жолта и зелен бој,а а дури подоцна станува црвено- зелен, за на крај се да избледни до точка на слепило.

Н: Кога беше последниот пат кога си помислила на стаклено ѕвоно?
Т:Кога мртвите станаа, дојде крајот на времето и сите посакаа да продолжат понатаму.

Т:Што мислиш каде ќе тргнат?
Н: На една карпа,  високо издигната на езерото, каде што ветарот разговара телефонски со братот на Ван Гог.

Н: Зошто се премислуваме?
Т:Заради потребата од движење, од менување перспективи и заради енергијата која не мирува.

Н: Дали мразиш кога некој толку силно настојува на нешто?
Т: Не, тоа не е поимливо за еден магарешки ум.

Т: Дали си помислил како би живеел како вегетаријанец?
Н: Да, само ако постои бог!

Според истата игра е нашишана и следната песна.

Паѓаат пеперутки од жолтото небо,
во него мислите ко црни точки, птичови гневот
да замине и да се прекрши
докрши, смачка,
да стане една голема флека,
ко постела мека што ме опфаќа небаре толку значајна
за ти да ја фотографираш
маркираш, аранжираш и се што треба…
Само слепец кој би можел да гледа
кујна сета во маслинки расрфлана и се гневи, вреба
се повторува тоа немо ехо,
одзвонува во ушите, но не, не е то
тоа е само на зверот смевот,
несмасно ја убива тишината
и само неа без никого, без мачнината, без мачињата
а тие играат со сината трева,
дива, обрасната но мека, што мравјалник крие,
сличен на онај што твој е
и никогаш немој да заборавиш
и се да оставиш, да откажеш,
се што денес во нотесот си го прибележал за важно
и исчезнеш бар за кратко,
ќе собереш ли храброст за назад?
Премисли се и ќе бидеш заробен,
ќе собираш глувчји нокти,
и правиш ланец за некако времето да мине,
а ти да останеш цел,
а твоите фрагменти нема да се соединат со твојата кожа
ко болна блажена заблуда, ко џихад,
а тоа и нема да биде  толку жалосно
но вреди знаеш,
жалоста за себе е толку нежнам пријатна и тивка,
и затворајќи ги твоите очите таа ќе ти шепне,
Милост, милост…

————————————————————————-
Примери:

Пол Елијар: Што е тоа да се пишува без да се мисли?
M.Ф.(не е познато за чии иницијали се работи): Toa e свилена долна облека врз очите. * * *

M.Ф.: Што е тоа надреализам?
Бретон: Toa e стар прибор за јадење од калај пред пронаоѓањето на вилушката. * * *

Бретон: Што е тоа разум?
Eлијар: Toa e oблак изеден од месечината.