Г. го избриша носот од ракавот и излезе низ вратата. Одеше 20 метри па заврти лево во една тесна уличка. На ѕидот покрај еден од контејнерите стоеше графит:

„ Размислувајќи за мене заборави на мене“

Г. речиси секој ден гледаше во тој графит. Не знаеше кој го напишал, ниту што точно сакал да пренесе со него. Која беше неговата порака? Кој беше одговорот на тој графит. Проба со се што му падна на памет. Најпрвин помисли на црево. Тоа се разбира немаше логика. Продолжи со чаша, пиштол, очила и многу други работи, но ниту една од нив не го даваше посакуваниот одговор. Тоа му стана своевиден ритуал кој го повторуваше секој ден.

Г. работеше како полицаец во градот. Тој стануваше на утро, појадуваше, го читаше графитот, работеше, се враќаше дома, вечераше, некое време продолжуваше да размислува за графитот, гледаше филм (во меѓувреме барајќи одговор за поентата на графитот) и на крај заспиваше. Ретко се случуваше да излезе со некој од малкуте другари кои ги знаеше. Така му минуваше времето.

Еден ден наполни 50 години и веќе беше најстариот полицаец во градот. Како и секое утро појадуваше и тргна за на работа.  Излезе низ врата, одеше 20 метри па заврти лево во тесната уличка. Г. се насмевна на графитот кој секое утро веќе 25 години го поздравуваше и како по обичај почна да набројува работи што би ја одгатнале таа мала графит- загатка: пластика, шише, смеа, нога, прашање, живот, канта……..Живот! – извика тој на сиот глас и започна да се радува.  Конечно откри. Се насмевна и продолжи да чекори. Одеше така неколку чекори и наеднаш застана. Се почеша по главата, ја спушти насмевката од своето лице и повторно погледна кон графитот. – Да, живот! – рече и се застрела.

Михаил го проверуваше своето електронско сандаче. Имаше меил од неговиот пријател од другата страна на океанот. Кликна и почна да чита

„ Вчера Г. го притисна копчето над кое со лош ракопис испишав „Гравитација“ и светлото се згасна. Несмасниот сонувач-кривец кој очигледно поверува во мојата шега се засрами од својот лековерност и бесшумно излезе низ вратата. Откако повторно го притиснав копчето, светилката засвети, а само после неколку стотинки прсна и сета своја дотрајаност одново ја преточи во истата онаа мрачна темнина од пред малку. Замина мојата последна светилка, пријателче. Тажна е оваа наша земја.

Ти кажував дека во нашиот мал град продавниците веќе една година не продаваат светилки, па луѓето мора да патуваат со километри за да ги набават од соседниот град. Сепак никој не го прави тоа откако се случуваше некои да тргнат да си купат светилка за својот дом и никогаш да не се вратат назад. Денес секој еден знае дека ако ја премине границата на двата града – подоцна нема да знае да го најде излезот и дека ќе остане засекогаш таму.

Сепак, во центарот на нашиот град има една стара фабрика за свеќи. Носи име „Пандора“ и е под стечај. Се надевам дека утре ќе успеам да влезам внатре. Посакај ми среќа.

Се најдобро
Не.над. “

Михаил погледна во светилката над неговата глава, ги подигна рамениците, се почеша по главата и без да размислува ја избриша пораката.

На Стефан Голабоски.
Почивај во мир.