Летото што дојде откако почина дедо ми во татко ми роди огнен бунар. Црвениот амбис за кој тврдеше дека му ја усвитува и топи душата се порбиваше низ неговите очи и исфрлаше пламен кон секој што ќе го погледнеше. Не можеше да го угаси со ништо. Во татко ми се раѓаше нешто, заоѓаше едно сонце, а се креваше друго уште потопло и поопасно и без разлика што медицината го тврдеше спротивното и скептично истураше вода и пепел врз жарот на неговата душа, тој продолжуваше да телее во него. Се сеќаваше на младоста, ја облекуваше мајка ми во облеката која одамна не ја собираше, а таа не секајќи да му противречи на лудоста го слушаше како дете. Сите знаевме, огнот кој се роди во него, силен и апокалиптичен, ќе трае кратко, но никој не се осмелуваше да ги предвиди лузните кои ќе ги остави. Continue Reading
Оливија излегуваше рано наутро и без да знае земаше сѐ: мебелот, гитарата, перниците, сите минати сеќавања, мирисот на портокал и вкусот на круша што наседнал на усните, сето време и една фотографија на која ние во двојна експозитура пливавме во темно море. Во тие бледи часови останував сам и пишував врз правата се дури белата покривка не се излепеше врз моите прсти, a потем седев во празната соба и чекав со денови. Continue Reading
Скопје. Корегиран дискурс.
Надвор паѓа ситен дожд. Едната половина на градот е под вода, а другата ранета плута по градското езеро. Некаква црна птица удира во полуотворената ролетна. Трета за денеска. До мене стои книгата за Бројгел која ја позајмив. Се присетувам на „Падот на Икар“. Чудно е, но не можам да си го споменам Бројгел, а на неговото име како асоцијација да не ми се закачи и Вилијамс.
„ According to Brueghel
when Icarus fell
it was spring. “ Continue Reading
Category : раскази, Стругата на Чудата (работен наслов)
На 5 март 2011 година, на веб сајтот на Ненад Јолдески осамна краток расказ напишан на струшки дијалект и сленг со наслов Мост Холограм. Расказот, кој тука нема да се обидам да го анализирам, туку ќе оставам читателот сам да го прочита и да донесе заклучок за истиот, го предавам во целост, токму како што беше објавен на самиот блогот, каде што всушност постои и денес, и каде што, скептичниот читател кој не верува целосно во моево писмо ќе може да го провери на следнава адреса: http://joldeski.com/archives/1942. Еве го расказот: Continue Reading
Дрвјата се оголени. Луѓето се повлекуваат во себе како полжави. Градот ја следи идејата. Метафорите ми се чинат испразнети.
Дрвјата се оголени. Мислам дека се разболувам. Ги бришам речиси сите почетоците на моите раскази. Раскази?
Дрвјата се оголени. Градот се повлекува во себе како полжав. Луѓето со него. Во големата јатка се спрема бура. Од надвор допира дует на пијано и виолина. Се слушаат гаврани. Мислата ми се топи. Ја препознавам мелодијата на Макс Рихтер. Сините бележници на Кафка. Continue Reading
