Со почит

На Свот.

1.

Тропам еден ден кај Свтон на врата ја и туку ми се појавјат тој – али едно пет сантиметри поголем од вчера. Го гледа ја ко некој прост, уште не до расонет и му вика:

-          Абе шо си ко повисок нешто?

-          Ништо бе, вчера пораснав во спиење едно пет сантиметри. –  ми викат и си се качвит по скалите нагоре, ко да ми кажал дека му паднало пенкалото.

Ода ја по него  и се труда да спореда дал стварно е така. Испадвит дека е. Наеднуш ми теквит нешто и одма му вика:

-          Абре сега си повисок од она кукајцана твоја шо ја сакаш.

Се вртит. Го гледам му светкет очите и му се мрдат брадана триаголник шо ја имат под долната уста и туку викат:

-          Еј стварно бе, ич не ми текна на то! Немат кафе пиење, ојме да ја најме.

Тргвиме ние ни пет ,ни шес накај гиманзијана и чекаме да ѕвонит. Седнавме на една клупа таму и само шо се расприкажавме нешто, притропа онај  чеканон шо го имет ѕвончињана. Т. Излезе прва. Пред некој ден му кажа на Свот дека бил низок за нејзе. Пустата беше многу лична. Црна коса до над газ. Лицето нејзино на машкиве им делуваше така шо не знајш шо да допајш со раката. Средно паметна беше, али имаше цицки шо му одговараа на Свотон – и то беше то… гласот и беше малце чуден – ко зарипната чучулига беше. Ко че го слушнев по прв пат и дека не навикнат на амплитудата, се ежев.

-          Еј, шо прајте бе! – ни викат а мене ми се кревет влакнава на рацеве. Ко моторна пила низ мозок од сабајле да ми поминала, ебате!

-          Ево – и викат Свотон и наеднуш станвит.

Се доближвит до неа и таа гледат дек овај е некако повисок. Го гледат во нозете – шангајки носит, не е до патиките. Овај пак насмеан со сите заби, играт паметно, не ѝ викат ево сега сум доволно висок, тук само си чутит.

-          Шо бе, – му викат – пораснат си некако.

-          Епа растам јас – таков су. – и викат тој – Кажи и Свот? – и намигвит накај мене

-          Растит – и викам ја – или пак ти се смалвиш. Нешто че да е.

Се замисли едно време, али на крајот свати дека јас сум истиот и напрај некоја чудна фаца накај мене. Се тргнав малце настрана и ги остадов сами. Ко заврши одморот, си заминавме. Го поканала да излезет.

Вечерта Свтон се спеми и излезе. Сабајлето беше апатичен. Носела штикли. Црвени. Ништо не биднало.

2.

Ко поминаа некаде 3 месеци од  случката, ми се јавјат Г. цела во паника и ми викат:

-          Овај будалава ми порасна на клупа! Дур седевме бре! – и панично се смејт.

Ја пак ја слуша и ко навикнат на то да сум и викам

-          Колку?

-           Шо бе колку!?

-          Сантиметри.

-          Ти бе ко ова секој ден да ти се дешават! – ми викат.

-          Кажи колку?

-          Шо знам… многу…. некаде 10 мислам.

-          Прашај го колка штикла носит М? – и викам и слушам кај шо го прашвит.

-          6ка викат тој, и кажи му да ме чекат дома му.

Дојде брзо. Одма се нацртавме во школскиот двор на гимназијата. По пат го гледам вејче ме надминал две глај. Ѕвонит ѕвончето и М пак прва. Пак идат накај нас. Свотов пак станвит. Пак истиот дијалог како првиот пати. Пак на крај се договрија да излезет. Бројчана типка – немат шо.

Вечерта Свтон си пушти AC-DC и си го нашили… Облече некоја кошула, рече „Turkish was, this wasn`t“ и замина.

Сабајлето ко го видов гледаше формула. Носела мини сукња. Бела. Ко си заминале цела сукњичка ибила со зелени флеки од трева, осатоци од трски и негој отпечатоци.

3.

Е сега. Свот и М поодеа некоја година, па раскинаа ради висината. Тој се напрај штафла и уште растит. Таа остана пикавец. Тој ја заборај пошто не ја ни сакаше. Таа пак нем, зш викет дека голем чоек потешко се заборавал. Тој ни сега не ја памтит М. Таа сигурно мислит на него. Него ако го прашате че речит дека приказнава су ја измислил. Можда че бидит далеку од вистината, можда че бидит блиску – и ја не зна најточно.

Свотон и ден денес си бијет битки со величината како тогаш со М. Продолжи и во животов таа стратегија да ја користит. Некогаш зголемвит по потреба, некогаш намалвит. Така функциноират. Еден ден замислете ми се јави и ми кажа:

„ Свот, пунтото – чиквеченто го напрајв. Вевчани во една трафостаница. Да знајш, дан не речиш не су ти кажал„

Кафе. Сол по потреба.

На мојот сакан пар Атиноѓен и Даница.

Играјте мирни танци на небото.

1. 1.

За едниот мој дедо, од мојве бледи сејчавања за него, можам да ви кажа само дека беше висок. Абре кога и да помислам на него ми се чинит дека го гледа тој наречникот негов како на првата нојч од негојот живот викат: „Нека бидит висок, метар и девеесет. Нит педа појче, нит педа помалку… За другото не знам, како че му се погодит, така нека бидит.“ Не дека било така, туку мене ми одговарат така да си мислам. Умре пустиот ко имав седум години. Првата смрт шо ја памтам е неговата. На погреб не ме однесоја.

Дедо ми мој, по име Атиноѓен работел покрај другото и една работа шо ја сака да си ја нареквам – „спуштај -  кревај“. Шо кревал? Шо мојш да креваш Струга ако не бранана кај Света Петка, кај фабриката за огледала шо е. Таму преку едни скали се слегвит во срцето на мостот под кој шо имат едно сечило шо се креват и спуштат со помош на рачки. Ако го крениш сечилото „длабокион“ Дрим се намалвит, а пак зато се зголемвит нивото на „плиткион“ т.е онај од странана на џупска мала.  Ако пак го спуштиш то сечилото, нормално, сѐ се дешават по обратна пропорција.

Уште од тогаш, на многумина им бил интересен процесов на празнење на Дримов и то од една едноставна причина – пенине шо се создавет од струјана на водана, ко че е спуштена бранана, се губет. То значит дека од таму мојт да поминит сѐ шо претходно било заглавено од сечилово. И така еден ден мојот дедо  си ја кренал браната. Поминале неколку сати и ко се вратил да ја спуштит за да го донесит теков на водава во нормала, гледат од под мостов идат кошница. Во кошницата писмо, а на него јасно се гледат дека е напишано Атиноѓен. Скокат одма дедо ми во вода, ја фајчат кошницава со левата рака, а со десната испливјат на брегот. Уште пред да го прочитат писмово, одма трчат да видит кој го пуштил. Префрлат преку мостов, ојт на другава страна, али џабе – таму немат никој. Кејов празен. Го отварат сиот задишан писмово и читат:

„Ам, ја те сака!“

Дедо ми тогаш имал 20 години. Момичињата го сакале, али не до толку да почнет писма да му прајчет. Ама пак на кого и да му пуштет таково писмо, и колку и да не си ласкат чоек себе си, сите на крај го прајме то. Така и дедо ми. Се заљубил до уши.

1. 2.

По пат почнал да ојт како крилја да имат. Почнал да потскоквит чоеков и да се понашат со сите љубезно. Дома му почнал да ѝ помогвит на мајка му и на татко му, пиел помалку, а пред момичкиве се понашал примерно зш секој можела да бидит таа шо му прајчат писма и шо го сакат. И така терал цела недела.

Некој ден одел пак да ја креват браната. Ја кренал, водава се смирила и тук наеднаш пак гледат кошница со писмо. Сакал одма да појт преку мост и да ја видит момата шо му го прајчат писмото, али ако го напраел то, писмото че му избегало. Се стрпил, скокнал и го истајл надвор. Без да се потрудит да се стрчат преку мост го отворил писмото.

„ Знам дека сакаш да знајш која сум, али стрпи се. Првата буква од името ми е „Д“ “

Дедо ми само шо не се онесвестил. Уште дента почнал само пред тие шо се викале на „Д“ да се понашат убо, а пред другиве си се вратил на старото. На таа буква пак биле само две девојки: Данче и Донка. Него пак му одговарала било која. Ги гледал, ги меркал, си фантазирал. Почнал ѝ на двете со огледала да им светит во очите ко че оделе по улица. Им давал јаболка и шо ја знамм сѐ друго. Како и да е, муабет со нив никако праење.

Од дома му го гледале на дедо ми и им одговарало шо е таков.

1. 3.

Поминал еден месец и таман почнал да се нервират шо не добил писмо од Д. туку му се појавило дур кревал на бранана. Изнервиран решил да ојт наместо кон писмото, кон тој шо го пуштат. Се качил по скали, излегол на мостот и видел некоја во син фустан како трчат по кејон. Ја стигнал за 1 минута. Ко ѝ привикал за да се свртит, шо че видит – тетка му!

-          Ти ми ги прајчаш мор писмава цело време! – ѝ свикал.

-          Ја тете! Али почекај да ти кажа зш!

-          З`ш мори кукајцо!?

-          Па уствари мајка ти и татко ти рекоја „ И така ние му ја најдовме жената барем да му напрајме интересно да му е!„

-          Значит стварно постој „Д.“ само  шо вие во нејзино име ми пуштате писма!

-          Така некако. Немој да се љутиш. – му рекла ова, а овај се насмеал.

-           И која е? – ѝ викнал срамежливо – Данче или Донка. А?

-          Не бре – му викнала тетка му – Даница се викат. Од Присовјани е. Татко и е Црногорец. Татко ти кажвит дека ко че одмарал викал „ И одмарање е глагол!“.

-          Даница, велиш? Уба е?

-          Не ја имам видено.

-          Добро, ко така ел да ја спушта бранана и че ојме накај дома заедно.
Ко пошол дедо ми дома му кажале дека тие му ја сплетиле играта.

-          Ајде, облечи се. Ојме да ја запознајш жена ти. – му рекол татко му.
Тргнале накај Присовјани. Мојте да замислите како му било дур се појче и појче се приближвел до неговата идна жена. „Ам ако не е уба?“ си мислел „ Шо  прајме тогаш? Че морат да бега од дома или да се жена со сила“. Стигнале до кујчата. Ко ја видел Даница, дедо ми автоматски заборајл и на Дејана и на Донка. Се заљубил пустиот до на небо и назад.

Татко му и мајка му на дедо цел живот ја раскажвеле приказнава. Викале дека дедо се заљубил во баба само ради писмата нивни, иначе демек немало шанси да ја земит за жена. Дедо пак тврдел дека не е така. Ја вика – кој знајт!? Можит само се погодиле три убај моми и една срејчна приказна. Шо викате а?