![Екфразис [Разговори - Стевчо Наумоски]](http://joldeski.com/wp-content/uploads/2011/01/%D0%B4%D0%B4%D0%B4.jpg)
eзеро на пијаде 36
нафта на дримени
панк на ристо крле
184 километри на час
скопје
облачно
3:28
перун горе
велес долу
не сум бил во велес
собите си го јадат значењето
ги менувам
зависен сум
зошто ми е само еден дом
да ми здосади
да работам за да го менувам
еднаш годишно
нова облека
можеби да уривам соби
да правам други
или да седам во урнатините
езерто кога пораснав
брановите дури бев пијан
слика од ерсан во февруарски поход
подобро да го викам декстер
хибрид
американско-македонско-британски муслиман
во маица по кратки
sex pistols
енхалон во снег
го мразам тунелот на железничка
од центарот ја сакам само девојка ми
сакам да ставам кревет на козара
да спијам
барем една ноќ
да сонувам
како паѓа зграда по зграда
како никнуваат габи на асфалтите.
мастилавото езеро
дрим прелеан
и утрото градот да биде нов
како собите што ги менувам од 18 навака
кесички за градоначалници
внимателно одбрани
со добри состојки
инстант градови
автомати
паѓаат како кока-коли
каде живеам сите овие години
каде е штамата
стареме како мачки
сите на пливање
Category : поезија
на нејзината кружност
I.
потои еден мирис
сон за сон
длабоко во градот
длабоко во моќта…
длабоко во времето
длабоко и во ноќта
постојат и очи
свет за свет
во мастилав мрак
во обезлунет свет
во спирални шари
во железен цвет Continue Reading
Category : поезија
Мислев дека се асфалтите
дупките и старите дуќани по ќошовите
што не ме пуштаа да молкнам
да тивнам
тромави
искривени во темелите
болно загледани во времето кое минуваше Continue Reading
Category : поезија
Камен. Студена творевина на еден голем дух. Да, беше тоа некакво густо езеро. И еден глас… Кој знае од каде се пробиваше. „Еве ви птици водилки“, рече, „зарем друго ви е потребно“, а потоа брзо се расеа низ влажниот воздух. Птиците летнаа. Тргнавме кон работ… кон границата позади која густината навистина беше! Како ли ќе се плива, помислив. Continue Reading
Не спие со денови
градот магичен
толку тивок
подлегнат на снегот
голема ладна комора
сѐ се умртвило
во пауза
Не спие со денови
ветерот
толку тивок, суров…
го гледам удира во прозорецот
го виори парчето од нејзиниот црвен фустан
што останало зафатено за гранките на дрвото
(од деновите кога се јазевме по него)
не слушам но треперам по ритамот Continue Reading
