години во овој проклет плакар
ко изветвен капут
мирисам на нафталин
на закопан стих
на недоречени зборови
ко залутано писмо што никому не раскажува
архиви на пошти
луѓе трагачи
несвесни
затаени
уморни
Category : поезија
Category : поезија, ракописот на деновите
=
Чекорам долго под недофатливото небо. Мислите како низ умствена ерозија се тркалат и паѓаат врз асфалтите. Не погледнувам назад. Ноќва не сум тој што спасува! Оставам да изумрат, да се трансформираат и тие во бетон, во камен, во битумен… Но некои од нив, бесмртни отпадници, преживуваат и херојски успеваат да се фатат за мене. Се влечат по мене како тајни служби! Позади кулиси! Ги насетувам под површината на мојата сенка. Постојано јурат по мене и ме влечат назад. Како времето! Како животот! Како смртта! Continue Reading
Category : поезија, ракописот на деновите
носам празни ветувања покрај неколкуте ишкртани лисја во својот џебот. ладни есенски ноќи доаѓаат назад од небиднината. играм домино со заборавот. тој става празна црна плочка во редот и погледнува низ прозорецот. и нашите погледии се разминуваат во вечната ноќ, во краткиот миг на нашето избегнувањето. Continue Reading
Category : поезија, ракописот на деновите
ноќва мириса на пот. умор се накалемил на градот. папоците на асфалтите се шират до болна длабочина. луѓето шараат по ништожните улици и мрморат во себе. старите демони се повикуваат на нивната тага и како сенки се влечат по нивните долги капути. Continue Reading
на нејзината кружност
I.
потои еден мирис
сон за сон
длабоко во градот
длабоко во моќта…
длабоко во времето
длабоко и во ноќта
постојат и очи
свет за свет
во мастилав мрак
во обезлунет свет
во спирални шари
во железен цвет Continue Reading
