Јеховини сведоци ѕвонет на една врата некаде во Битола. Се отварат вратата и се појавјат младо дете на околу 17 години, со права коса до над газот, боксерици и црна маичка со апликација кај шо глата на Исус е распната на кол, насекаде горит оган, а преку сѐ тоа пишит „666“.

- Извинете грешка – викет Јеховините сведоци и му се пулет со страв.
- Не бре чекајте. Имате од оние брошурине шо ги давате?
- Да, да имаме. Вие сакате?
- Да. Дајте ми – викат младичот, а тие му подавет, една бесплатна книга кај што истиот лик од неговата маица спокојно лежи на крстот.

Младичот влегвит внатре и ја трескат вратата. Наеднуш се слушат:

- Денвер, не оди по тоалетна. Најдов! Поминаја јеховини сведоци!

Е тој младичот погоре се викат Печур. Ја го крстив! За него моет да се напишет томој, ама засега само че ви раскажа само како си го изгоре газот на рингла, по што на името Печур му беше додаден прекарот Пеце Рингла.

Живееја заедно со Денвер и Џаџи во еден стан во Битола.

Еден ден Денвер мирен по природа си седел и си учел нешто. На Пеце му било досадно и му влегол во собата и од шо немал шо да прајт му го соблекол газот и му седнал на ринглата од шпоретот за на овај да му е гнасно да јадит. Денвер го избркал нормално и продолжил да учит. Арно ама, со Пеце ти не мојш туку така да се разбериш лесно. Пак му влегвел во собата, а овај пак го бркал. На крај Денвер престанал да учит и ја уклучил ринглата за да јадит стварно. Пеце бил во другата соба. Поседал малце таму и ко со детска наивност пак се вратил за да седнит на ринглата. Ринглата вејче вцрвенета го чекала. Влегол и со трчање гол се залетал накај шпоретот. Денвер не можел да го спречит и тој седнал на жешката рингла.

Овде слободно мојте да се присетите на она: „да седиш на жешка рингла една минута и со уба женска една минута – не е исто времето!“ И стварно не е!

Од ко Пеце паднал сиот со изгореница на својот дебел влакнест г`з никој не знаел шо да напрајт. Џаџи тука се покажал како вистински гениј.

- Сол на рана! – рекол – Од секогаш така пеет по песнине. Шо значит Денвер, давај сол и масло.

Пеце сиот во болки не ни можел да размислит колку е Џаџи грешка и дека не убо ги слушал текстојте од песните и на сета болка дозволил да му се ставит сол и масло на отворената рана. Колку го болело на Пеце тогаш, не сака да знам, ама сигурно го видел истиот онај Господ како се шетат по боксерици од болка.

Вечерта не успеал да заспиет и сабајлето отишле сите заедно на час. Студираја музика. Пеце одвај некако го издржал првиот час. Неоправдани еден куп! Поведение: нула! Ама шо че прајт . Ојт кај класниот и му викат.

- Професоре ја морам да се ослободам.
- Зошто бе Пеце сега? Што смисли овај пат?

Овај со срам и голема болка му рекол.

- Го изгорев газов на рингла!

Професорот останал зачуден. После долг муабет сватил дека детево е стварно во болка и го пуштил. Следен чекор, го зел телефонот и се јавил дома му:

- Татко, го изгорев газов на рингла. Имам отворена рана и изгореница.

Замислете вас да ви се јавет така. Шо че напрајте? Ништо. Че ја запалите колата и че појте во Битола да го земите.

После го средија некако. Една стара баба го измачкала на газот со маст. Ама то мојт само тој да ви го раскажит, јас не сум ни блику толку театрален како него.

Ко ми кажаа прво по телефон, а после во живо самиот тој за случкава, се смеев многу на почетокот,ама после застанав и му заблагодарив на богот студентски за добрите цимери.

Со Печур цимер никогаш!

Да беше тој овде гарант че го завршеше расказов во стилот на:

„Да ви се родит оџакон од Стружанка!“