Летото што дојде откако почина дедо ми во татко ми роди огнен бунар. Црвениот амбис за кој тврдеше дека му ја усвитува и топи душата се порбиваше низ неговите очи и исфрлаше пламен кон секој што ќе го погледнеше. Оганот не можеше да го угаси со ништо. Во татко ми се раѓаше нешто, заоѓаше едно сонце, а се креваше друго, уште потопло и поопасно, и без разлика што медицината го тврдеше спротивното и скептично истураше вода и пепел врз жарот на неговата душа, огнот продолжуваше да телее во него. Се сеќаваше на младоста, ја облекуваше мајка ми во облеката која одамна не ја собираше, а таа не сакајќи да му противречи на лудоста, го слушаше како дете. Сите знаевме дека огнот кој се роди во него, силен и апокалиптичен, ќе трае кратко, но никој од нас не се осмелуваше да ги предвиди лузните кои ќе ги остави. 

Татко ми започна да излегува се поретко, а кога ќе излезеше се криеше под сенките на куќите и како некој призрак се пробиваше по маргините без да биде забележан. Го гледав како прелетува под стреите и како, молкнејќи го со себе стариот чадорот на дедо ми, левитира по покривите. Понекогаш ќе се нурнеше во црната река и го немаше со часови, за најпосле да излезе од неа, сув и потиштен. Во ноќите гледаше во луната и ја замешуваше со неговиот непријател, со окото на универзумот кое бавно и тајно се прикрадуваше низ неговите разговори дури и кога не светеше, оставајќи пепел врз подот – траги на кои им се враќаше во зората, кога одново распламтуваше кревајќи го него од креветот и будејќи не нас со него.

Гледајќи ладно на неговиот неспокој сите се надевавме дека летото ќе заврши набргу и дека есенската стихија ќе го врати назад во кругот на постењето. За жал погрешивме. Кога дојде есента татко ми продолжи да се врти по куќата и само повремено застануваше во камените подруми се дури тие ладни и мрачни не го потсетеа на дедо ми, после што се качуваше горе и започнуваше да мумла во себе. Тогаш и започна да се жали на петите. Кога газеше оставаше траги од црнила врз подот и тврдеше дека сѐ во него се претвора во ќумур и пепел. Мајка ми му ги мереше чекорите, му дуваше во вратот, го служеше со ладно пиво, но ништо од тоа не помагаше. Еден ден, најверојатно, гледајќи во нас и во својата беспомошна положба, целосно исчезна.

Деновите што следеа мачни и ладни ги зафрлаа своите остатоците во нашата куќа оставајќи ни нам се помалку простор за живеење. Темелите започнаа да попуштаат, ѕидовите ги губеа боите, топлината одмна исчезна и само минатите спомени, мирисите и насмевките на тој чудесен престигијатор сега се насобираа по ќошовите. Го баравме насекаде и како подивени шетавме низ бледата светлина на деновите кои се смалува надевајќи се дека ќе најдеме некоја трага од него, но се беше залудно. И токму кога се чинеше дека сѐ ќе се распадне и дека нашите трошни животи ќе се нурнат во неговото отсуство и ќе исчезнат засекогаш заедно со него, топлината чудесно се врати во нашиот дом. Со денови седевме обесени по прозорите и гледавме како мразот се нафаќа по улиците, како ги полни асфалтните амбиси на градот и се надевавме дека тоа е предвесник за неговото доаѓање.

Татко ми се врати заедно со првиот снег во доцниот јануари токму на денот на неговиот педесет и осми роденден, помал, поситен и измрзнат. Огнениот бунар, тврдеше, се запретал со снег и дека под таа снежна покривка сега се крие сѐ што може да се изедначи со неговиот дотогашен живот. Се обидуваше да направи ременисенција на изминатите месеци, да го истопи снегот фрлајќи му сол, но неговите обиди пропаѓаа во дупката на заборавот и несреќно го губеа тлото. И никогаш не успеа да се присети што му се случило за сето време додека го немаше. Во деновите што следеа често го наоѓав покрај огништето како гледа во пламенот со празни очи превртувајќи ги по безброј пати малкуте сеќавања кои што останаа во него. Го гледав како солзите му се сушат врз набрчканата кожа и длабоко во мене знаев дека додека е жив вечно ќе се сеќава на неговото последно топло лето и на жариштето кое сега прекирено со белина лежеше угасено во подрумот на неговата душа.