Оливија излегуваше во утрата и без да знае со себе земаше сѐ: книгите, мебелот, гитарата, перниците, вратите, прозорците, сите минати сеќавања, мирисот на портокал и вкусот на круша што наседнуваше на усните, сето време и една фотографија на која ние во двојна експозитура пливавме во темно море. Во бледите на зората часови останував сам, а потем го минував времето лулајќи се во колевката на постоењето.

Ноќите, ладни и зафатени од мраз носеа меќава, а заедно со снегот, после неколку денови се враќаше и таа, со собата натоварена во голем брод. На гитарата редовни и недостасуваа жици. Губевме часови враќајќи сѐ на свое место, а книгите во кои се зборуваше за далечните земји и тајните патишта преполни со песок на пустини и степи, ги криев по најнепривлечните места на полиците, убеден дека е доста од патувања и дека така едно утро можеби нема да замине.

Најчесто читаше до доцна во ноќта, после што доаѓаше кај мене, незабележително ронејќи во моите уши одронки од наративи. Во тие часови нашите сенки играа магични игри на кои никој не можеше да им ги одгатнеме правилата. Напуштени од нив замислувавме како пливаме во Медитеранот заедно со големите желки и како со отворени очи јасно гледаме во бесконечното синило.

Пред зората ме будеше од длабок сон. Испреплетени со сенките помеѓу нашите тела поминувавме часови отплеткувајќи се, после што сѐ исчезнуваше, а кога ќе избледнеше и последниот мирис како од тунел ќе се појавеше нејзиниот глас, тивок, нежен и отсутен.

„Морам да одам.“ ќе речеше и заминуваше оставајќи ја собата празна.

Никогаш не дознав каде луташе додека ја немаше и дури ги минував часовите во совршена прозирност, ја замислував како ми се враќа повторно. Во мислите ја гледав како доаѓа по тесните улички осветлени од месечината, со нови мириси и нови приказни. И навистина секогаш се враќаше, ќе се појавеше на вратата борејќи се да земе здив, се извинуваше за собата и влегуваше внатре.

„Секогаш ја наоѓам…не знам како.“ знаеше да каже. Омекнував и ѝ велев дека не треба да се грижи.

И така до бескрај. Времето минуваше, а јас ги вдишував мирисите на нејзиното тело покрај мене, знаејќи дека наредното утро повторно ќе ја нема и само големите желки ќе останат да се препелкаат во сеќавањето, се дури еден ден не го донесе центарот на универзумот тука во мојата трошна соба, а осумтте страни на светот како во магичен квадрат не нѐ опколат засекогаш.