на љубовта, абортираните писма
и тагата на незапишаните стихови

Ноќите ми горат брзо како некоја кибритка, со оној истиот опоен мирис на барут, за некои толку одвратен а за некои пак сè – вечност во неколку мига. Вистински постојам само навечер и тоа како по непишано правило токму во оние часови и оние улички во кои често ги наоѓаме сомнителните патници во расказите на некои мрачни фантазери. Името ми е Владимир Лур и јас сум заљубен во една црна улична светилка.

Јас го презирам денот – зошто тогаш мојата светилка се гаси. Заспивам како некој грозен вампир веднаш и тоа, мислам во истиот миг штом проклетото сонце ќе го подаде првиот зрак од зад хоризонтот. Потоа сонувам смешни сништа. Посетувам школа за џелати. Сите вежбаат на кукли само јас на жолти топки. Јас сум изродот во класот, но сите веруваат дека еден ден ќе изградам  кариера која ќе биде прочуена дури до Јапонија. А веднаш штом се разбудам трчам кон мојата љубена. И ги проверувам струјните кола, и го бришам телото. Потоа ја прегрнувам и рецитирам до зората.  Името ми е Владимир Лур и јас сум вистинската љубовна приказна.

Мене ме сметаат за терсене човек. Од кога ја засакав светилката – цел свет ме избегнува, ми ја врти главата и го затина носот кога чека со мене на шалтер и се тоа зашто сум се вљубил во метална прачка! Пих! Нели љубовта немаше граници!? Па што тогаш ме покажуваат со прст. Има и такви кои ја подржуваат мојата љубов. Формираа и некакво здружение, кое фала му на бога – ме спаси од сигурна ќелија во еден санаториум. Протестираа, се черечеа и за тоа им сум благодарен. Ми кажаа дека испечатиле и маички на кои стојам тажен под мојата  светилка, а под сликата ставиле  натпис: Името ми е Владимир Лур и јас сум поет по судбина.

Домашните пак ги искинаа нервите со мене. Дојдоа до степен да ми купат бандера, зошто таа што ја сакам не им ја даваа. Кутрите… никогаш ништо не разбирале, но знам дека ме сакаат. Знам и колкава тага им предизвикуваа мојата љубена светилка – но што да се прави – подобро тоа него да плачат ако си свирнам куршум заради некој нивни ѕид кој јас не го гледам. Името ми е Владимир Лур – урбан страдалник на дваесет и првиот век.

* Прв расказ од циклусот Владимир Лур

линк до вториот расказ: Името ми е Магдалена Фо

линк до третиот расказ: Името ми е градот кој зборува

x92