Летото што дојде откако почина дедо ми во татко ми роди огнен бунар. Црвениот амбис за кој тврдеше дека му ја усвитува и топи душата се порбиваше низ неговите очи и исфрлаше пламен кон секој што ќе го погледнеше. Не можеше да го угаси со ништо. Во татко ми се раѓаше нешто, заоѓаше едно сонце, а се креваше друго уште потопло и поопасно и без разлика што медицината го тврдеше спротивното и скептично истураше вода и пепел врз жарот на неговата душа, тој продолжуваше да телее во него. Се сеќаваше на младоста, ја облекуваше мајка ми во облеката која одамна не ја собираше, а таа не секајќи да му противречи на лудоста го слушаше како дете. Сите знаевме, огнот кој се роди во него, силен и апокалиптичен, ќе трае кратко, но никој не се осмелуваше да ги предвиди лузните кои ќе ги остави. Види го целиот натпис
Category : ракописот на деновите, раскази
Оливија излегуваше рано наутро и без да знае земаше сѐ: мебелот, гитарата, перниците, сите минати сеќавања, мирисот на портокал и вкусот на круша што наседнал на усните, сето време и една фотографија на која ние во двојна експозитура пливавме во темно море. Во тие бледи часови останував сам и пишував врз правата се дури белата покривка не се излепеше врз моите прсти, a потем седев во празната соба и чекав со денови. Види го целиот натпис
Скопје. Корегиран дискурс.
Надвор паѓа ситен дожд. Едната половина на градот е под вода, а другата ранета плута по градското езеро. Некаква црна птица удира во полуотворената ролетна. Трета за денеска. До мене стои книгата за Бројгел која ја позајмив. Се присетувам на „Падот на Икар“. Чудно е, но не можам да си го споменам Бројгел, а на неговото име како асоцијација да не ми се закачи и Вилијамс.
„ According to Brueghel
when Icarus fell
it was spring. “ Види го целиот натпис
Category : раскази, Стругата на Чудата (работен наслов)
На 5 март 2011 година, на веб сајтот на Ненад Јолдески осамна краток расказ напишан на струшки дијалект и сленг со наслов Мост Холограм. Расказот, кој тука нема да се обидам да го анализирам, туку ќе оставам читателот сам да го прочита и да донесе заклучок за истиот, го предавам во целост, токму како што беше објавен на самиот блогот, каде што всушност постои и денес, и каде што, скептичниот читател кој не верува целосно во моево писмо ќе може да го провери на следнава адреса: http://joldeski.com/archives/1942. Еве го расказот: Види го целиот натпис
Category : поезија
години во овој проклет плакар
ко изветвен капут
мирисам на нафталин
на закопан стих
на недоречени зборови
ко залутано писмо што никому не раскажува
архиви на пошти
луѓе трагачи
несвесни
затаени
уморни
